The Hunting Ground

103 min.

Of hoe de invloed van geld zó leuk is. Weer een documentaire, weer met een onderwerp waar elk fatsoenlijk mens niet vrolijk van zal worden: aanranding en verkrachting op Amerikaanse schoolcampussen. En dan niet alleen dat, maar vooral ook de manier waarop deze scholen er (helemaal niet) mee omgaan. Tientallen jonge vrouwen durven het aan om te vertellen over hun situatie en hoe ze werden afgeserveerd. Omdat verkrachting op campus slecht voor het imago van de school zou zijn, omdat de verkrachter een sportster is, omdat ze geen nadruk willen leggen op hoe makkelijk studenten aan alcohol kunnen komen, omdat de studentenverenigingen een inkomstenbron zijn en dus niet afgestoot moeten worden.
the-hunting-ground-poster

De hoge heren en dames van de scholen zeggen het natuurlijk niet zo duidelijk voor de camera, want denk vooral aan dat imago en die inkomsten. Het is de strijdbaarheid van alle vrouwen die delen en meedenken om deze realiteit te veranderen dat je niet als een woedend, huilend brok vreten zit te kijken. Sommige vrouwen vertellen zonder enig zichtbare moeite dat ze verkracht zijn, anderen kunnen niet eens de interviewer aankijken. Dit is de schaamte die de autoriteiten zouden moeten voelen, maar bij hen gaat het vooral om de portemonnee.

The Hunting Ground is een afwisseling van talking heads van beide kanten, plus een actie die op een gegeven moment nation wide groeit. Die actie van verschillende vrouwen is ook de hoge noot waarmee de documentaire sluit en je – hopelijk – het idee geeft dat er een einde aan de tunnel is. Dat deze helaas van de kant van de jeugd en studenten af moet komen, in plaats van degenen waarvan wordt verwacht dat ze voor hen zorgen … dat is misschien wel grond voor een andere documentaire, en hopelijk motivatie om je nooit door passiviteit te laten tackelen. Kijk de documentaire ook vooral om het idee dat de aanvaller altijd een grote, enge man is te vernietigen. Wie weet kan het iemand helpen.

The Hunting Ground, Chain Camera Pictures 2015, Netflix

The Tortilla Curtain

Afterward, he tried to reduce it to abstract terms, an accident in a world of accidents, the collision of opposing forces – the bumper of his car and the frail scrambling hunched-over form of a dark little man with a wild look in his eye – but he wasn’t very successful.

And the prize for Most Depressing Book read in January goes to.

The tortilla curtain is the border between Mexico and the USA. The Tortilla Curtain is about the people on that thin line that just want to have a comfortable life, but are prevented from having it by paranoia, racism, and society. The one side is simply much more privileged than the other, but don’t let that fool you into thinking they could have an easier life (add a note of sarcasm here).

I had to read this one for school, because we’re doing a course called Aspects of the USA and well, racism definitely is one.

The book’s well written, luring into supporting one side until everybody just shows how ugly their thoughts and prejudices are. The one side is just allowed more, under the guise of honesty and worry. It’s over twenty years old, but the story can definitely be retold today.

The Tortilla Curtain, T.C. Boyle, Bloomsbury 1995

Dear White People

10 x 30 min.

Ik kreeg het niet voor elkaar om de film te kijken, maar gelukkig hielp Netflix (weer eens): nu is er ook een serie.

dear-white-people-netflixMet hetzelfde gegeven: zwarte studenten op overmatig witte campus die in mindere en meerdere mate tegen racisme ingaan. Hoofdpersoon is misschien wel Sam met radioshow Dear White People, maar – heel fijn – anderen krijgen elk ook een aflevering. Iets met ‘verschillende, nodige invalshoeken’ en zo.
Zo leer je waarom sommigen “zo min mogelijk zwart” willen zijn, of hoe het is om waarheid te ontkennen voor je eigen veiligheid.

En door het evenwicht van continu activisme en ‘ik wil gewoon leven, hoe dan ook’ wordt Dear White People geen eenzijdig pamflet. Hoeft ook niet; de ervaring van met de neus op de bittere feiten gedrukt worden gebeurt toch wel.

Dear White People, Netflix 2017

De lege etalage

Somos felices aquí.

Een beetje minder herhaling had best gekund, Van Iperen. Zelfs als de lezer maar een hoofdstuk per keer leest, hoeven de feiten niet elk derde hoofdstuk herhaald te worden.

Trieste feiten, helaas. Cuba is niet eens de eerste (noch vast de laatste) in de categorie van landen vol (vruchtbaar) potentieel, om vervolgens vernietigd te worden door een overheid/autoriteit die de kolder in de kop krijgt. Is het eindelijk afhankelijk van de Spanjaarden, de Russen en de Amerikanen, valt alles uit elkaar door een corrupte versie van communisme/socialisme (ik vermoed dat Castro het zelf ook niet meer weet).

En dan komen de verhalen van armoede en hypocrisie. De tweede om de eerste te ontwijken, want het is niet veilig om kritiek te spuien. Ook al moeten dochters prostitueren, worden inwoners bij toeristische spots weg gehouden alsof de armoe besmettelijk is, en worden woonruimtes uit ingestorte gebouwen gecreëerd. Er is niets anders, namelijk. Voor de inwoner is er niks, behalve de zwarte markt en de onzekerheid.

Dit is een boek uit 1996, en het milde optimisme (‘In 2000 kunnen we misschien met een wederopbouw beginnen’) prikt maar een klein beetje. Kom maar met een update, Van Iperen. Laat de liefste mensen van Zuid-Amerika uitspreken of er nog iets van die hoop over is. Knip de herhalingen er uit en het pagina-aantal hoeft niet eens te veranderen.

De lege etalage: Cuba na de revolutie, Art van Iperen, Atlas 1996

Luke Cage

13 episodes, 50 min.

Another Netflix Marvel cooperation? Of course, as long as people watch it.

marvel-luke-cage-posterWas Jessica Jones special because we finally got a female character, this time Marvel goes off the beaten path with a black main character. Heck, the absolute majority of the cast is black, which must have had some people worried about sell-ability. Is the blackness (the surroundings, the cast, the subjects mentioned) the problem of the show? No, it isn’t.

Then what is? The length, and the main actor. As stoic, almost-invisible stubborn hero, Mike Colter is doing fine, but he is surrounded by too much talent to not escape comparison. As usual, the less focus on the main guy, the better.
This season is thirteen episodes, while it would have been tighter and more exciting if it would have ended after episode eight. Now we get a load of new villains that need to provide a cliffhanger that’s just too weak. This has been a problem with the other Marvel Netlix shows as well.

The ladies steal and save the show. Alfre Woodard, Rosario Dawson, Simone Missick and those in smaller parts show that a female part can be more than mother, Maria and whore. For once, I can say that you can pick a Marvel project for the women.

Luke Cage, Marvel 2016

Salmon Fishing in the Yemen

Dear Dr Jones
We have been referred to you by Peter Sullivan at the Foreign & Commonwealth Office (Directorate for Middle East and North Africa).

This book managed to offer a pretty absurd idea and make you unironically support it full-heartedly. The main characters aren’t heroes, the setting isn’t world-shattering (written down in gorgeous detail though). Salmon Fishing in the Yemen shows that an absurd story doesn’t need fanfare and fireworks to leave an impression behind.

A civil servant with a life story that would make anyone fall asleep ends up in a project that needs to allow the people of the Yemen to salmon fish. The PR from the Prime Minister (it starts in England) thinks this is a great opportunity for some good, innocent publicity concerning the Middle East. The Sheik funding the project is the Islamic version of Buddha, full of smiles, calm and motivational speaking and of course there is a (sort of) love interest.

The government probably shouldn’t have gotten involved. Not to share too much of the story, but getting salmons to survive in a dessert is somehow not even the absurdest part of the entire story. Media gets involved, big egos get involved, damage-control fails and the salmon? Even the salmon are a problem.

Salmon Fishing in the Yemen is a delight.

Salmon Fishing in the Yemen, Paul Torday, Weidenfeld & Nicolson 2007