Spotlight

129 min.

Great fun, a film about child abuse in the catholic church! And it’s based on true facts, yay! It’s a crude introduction to a subject one doesn’t enjoy thinking about, which was precisely the problem in this real life case: too many people shoving it under the carpet.

film poster spotlightEven the Boston Globe, the newspaper that unearths the story and publishes it, isn’t free from blame. The catholic church is a powerful monolith, Boston is a catholic filled city, churches are everywhere. To stick to the theme: Goliath was easily found, but was David even going to show up?

Spotlight isn’t a quick, bright film, it shows how (research) journalism and a newspaper work(/used to work) and how much time such a thing takes. As a retired journalist it was bittersweet to watch, for those that don’t have that connection it might be a look behind the curtains of what so many people already view as history.

I watched it in two parts, you could even watch it in four if your life is so serialised. Either way, it’s a story worth remembering or discovering. Both for the subject and the process.

Spotlight, Anonymous Content 2015

The Boat People

Mahindan was flat on his back when the screaming began, one arm right-angled over his eyes.

This isn’t a particularly uplifting story. Reading is escapism, isn’t it? Unless you never have any media-intake that won’t be the case with this novel. The subject is a three-step ladder of contemporary news: racism in politics, war zones and (boat) refugees.

These three angles are showcased through the points of view of different people: a refugee, the people helping them, and those that need to make sure that no refugee brings danger into the country (Canada, in this case). It’s easy to view the latter as the villains of this piece: they start out with a negative angle and won’t be swayed. But in today’s society it would be naive to act like that negative angle hasn’t landed on fertile land, and what does that say about us?

The same can be said from the ‘good’ immigrants that lament these refugees for not doing immigration “the right way”. We all need thoughts to comfort us, so who’s to blame for acting upon them?

Of course, nothing happening in this novel will make you think: yes, let’s deny every refugee asylum, yay! but it very much shows the booby-trapped labyrinth immigration and asylum (laws) have become. With an all too human face to it, on all sides.

The Boat People, Sharon Bala, McClelland & Stewart 2018

The Goblin Emperor

Maia woke with his cousin’s cold fingers digging into his shoulder.

I hate to copy someone’s review but yes: if you’re about court stories, intrigue and politics in a fantasy setting, this one will do you real good. No need to call it Game of Thrones but with goblins: there’s not enough mass slaughter and incest for that. It (looks to be) is a stand alone as well, which doesn’t happen to often in fantasy either. And how often do goblins get their chance in the sun?

Well, in this book not all the time either. These are elvish countries after all, and freshly made emperor Maia is …not like the usual people in charge. He’s far from prepared for his new role, and there’s little people eager to help him out.

That’s where politics and intrigue come in. Sometimes there’s so many names and roles that it’s best just to cling to the story line, but it never turns into a list of characters. The glances at the world throughout make you long for more; another main story line about ordinary life in this steam punk-ish world would have been welcome.

All in all, it’s a solid, traditional built and written fantasy with some freshness coming from the steam punk elements (could have been more, but that’s world-building-loving me) and goblins in the spotlight.

The Goblin Emperor, Katherine Addison, Tor 2014

Knock down the House

87 min.

Aan de ene kant helemaal geweldig hoe rah-rah! je wordt van deze documentaire want potverdorie wat zijn deze mensen goed bezig om de (politieke) wereld te veranderen. Aan de andere kant pijnlijk in hoeverre dat nog nodig is, omdat de bestaande politici vastgegroeid zitten tussen lobby en eigen belang.

Knock down the House posterDeze documentaire is niet alleen over Alexandria Ocasio-Cortez, ook al wordt haar naam en beeltenis gebruikt om de aandacht te trekken. Het gaat hier om grass-roots, om de mensen (meestal vrouwen) die er helemaal genoeg van hebben dat zij op geen enkele manier vertegenwoordigd worden in de politiek. Er zitten karakters tussen die zo verdomde inspirerend bent dat je je afvraagt waarom ze niet al [x aantal] jaar in een functie zitten waar ze de wereld ook kunnen verbeteren. Nou, dat legt de documentaire ook fijntjes uit.

Je hoeft heel weinig van Amerikaanse politiek te snappen of interessant te vinden om deze documentaire te waarderen; het gaat hier om verandering vanaf de bodem. Hier in Nederland heeft men de mond vol van elite – deze docu laat zien op welke manier dat woord wél vies kan zijn. Dan mag Netflix volgend jaar over de mensen van Stem Op Een Vrouw documenteren.

Knock down the House, Netflix 2019

Bad Blood

November 17, 2006

I’m fond of the sentence ‘truth is stranger than fiction’, but this time the truth is so recognisable that the fictional version of it would have been waved away for being too boring. Ignorant people sticking to ignorance because it can possibly make them money? Sounds familiar.

This time there’s health involved though, which makes the schadenfreude slightly less because you know people might suffer more than a hurt ego and an empty savings account. Main villain is a young woman that decides she wants to be the next Steve Jobs, and as soon as possible. This leads to material that never works, a very tense work atmosphere and so much lies and threats towards both supporters and criticisers that you wonder if anyone involved has energy for daily life left.

So while you can laugh about all the dumb rich people that keep throwing more money at this company which is basically just a collection of shams, you’re confronted with the reality that this isn’t new. That companies work like this, that people out there will work harder for fame then for bettering society.

Yes, it’s a wild ride, but not an uplifting one. Just another argument for knowing that it’s truth: no clear cut happy ending in which everyone deserving of it get their comeuppance.

Bad Blood, John Carreyrou, Borzoi

Fahrenheit 11/9

125 min.

Waarom je Michael Moore’s stem moet dulden en vooral niet te comfortabel worden over ‘ha, wij zijn tenminste de VS niet’. Want oké, zover bekend gebruikt de Nederlandse overheid leegstaande wijken in arme steden niet als militair oefenterrein, qua politiek gekonkel en bewuste oogkleppen is er genoeg op te pikken van de man’s meest recente documentaire.

fahrenheit 119 posterDaarnaast wordt ook duidelijk dat niet al het Amerikaanse nieuws onze media treft. Dat heeft zeker zijn voordelen (de VS is tenslotte niet het belangrijkste land van de wereld, ga weg met je westen-centrisme), maar daardoor mis je ook dingen waardoor het net iets minder lekker achterover leunen is.

In deze docu/film laat Michael Moore zien hoe Trump de Amerikaanse president kon worden, en dat dat zeker niet alleen door de ‘arme, witte, boze burger’ was, maar ook door de complete stupiditeiten van de tegenpartij. En corruptie en racisme en andere gezellige dingen.

Geen idee waarom Pathé deze op zaterdagavond had ingepland (leuk weekendvermaak?), maar wel weer een gevalletje ‘beter weten dan onwetend de vernietiging in’.

Fahrenheit 11/9, Baircliff Entertainment 2018

 

Exit West

In a city swollen by refugees but still mostly at peace, or at least not yet openly at war, a young man met a young woman in a classroom and did not speak to her.

This is an author of which I like his stories, and usually his detached way of writing, yet find it hard to put into words what I precisely like about both things mentioned.

This time he manages to make the refugee story (people fleeing versus people accepting and or fighting their addition to their familiar surroundings) slightly magical and/yet apocalyptic. Because the main characters are refugees, but they manage to leave their country through a door, a black hole, that can appear behind any door. This means that people from all around the world appear all around the world without the lethal trips and troubles.

But after that, there’s still acceptance to fight for. The book is pretty evenly divided between before, during and after the migratory moves and changes. This way you don’t have to think about the ever after, Hamid provides.

In the end, it’s kind of a hopeful story with plenty of realism to make you feel better about the subject.

Exit West, Mohsin Hamid, Hamish Hamilton 2017

The Hunting Ground

103 min.

Of hoe de invloed van geld zó leuk is. Weer een documentaire, weer met een onderwerp waar elk fatsoenlijk mens niet vrolijk van zal worden: aanranding en verkrachting op Amerikaanse schoolcampussen. En dan niet alleen dat, maar vooral ook de manier waarop deze scholen er (helemaal niet) mee omgaan. Tientallen jonge vrouwen durven het aan om te vertellen over hun situatie en hoe ze werden afgeserveerd. Omdat verkrachting op campus slecht voor het imago van de school zou zijn, omdat de verkrachter een sportster is, omdat ze geen nadruk willen leggen op hoe makkelijk studenten aan alcohol kunnen komen, omdat de studentenverenigingen een inkomstenbron zijn en dus niet afgestoot moeten worden.
the-hunting-ground-poster

De hoge heren en dames van de scholen zeggen het natuurlijk niet zo duidelijk voor de camera, want denk vooral aan dat imago en die inkomsten. Het is de strijdbaarheid van alle vrouwen die delen en meedenken om deze realiteit te veranderen dat je niet als een woedend, huilend brok vreten zit te kijken. Sommige vrouwen vertellen zonder enig zichtbare moeite dat ze verkracht zijn, anderen kunnen niet eens de interviewer aankijken. Dit is de schaamte die de autoriteiten zouden moeten voelen, maar bij hen gaat het vooral om de portemonnee.

The Hunting Ground is een afwisseling van talking heads van beide kanten, plus een actie die op een gegeven moment nation wide groeit. Die actie van verschillende vrouwen is ook de hoge noot waarmee de documentaire sluit en je – hopelijk – het idee geeft dat er een einde aan de tunnel is. Dat deze helaas van de kant van de jeugd en studenten af moet komen, in plaats van degenen waarvan wordt verwacht dat ze voor hen zorgen … dat is misschien wel grond voor een andere documentaire, en hopelijk motivatie om je nooit door passiviteit te laten tackelen. Kijk de documentaire ook vooral om het idee dat de aanvaller altijd een grote, enge man is te vernietigen. Wie weet kan het iemand helpen.

The Hunting Ground, Chain Camera Pictures 2015, Netflix

The Tortilla Curtain

Afterward, he tried to reduce it to abstract terms, an accident in a world of accidents, the collision of opposing forces – the bumper of his car and the frail scrambling hunched-over form of a dark little man with a wild look in his eye – but he wasn’t very successful.

And the prize for Most Depressing Book read in January goes to.

The tortilla curtain is the border between Mexico and the USA. The Tortilla Curtain is about the people on that thin line that just want to have a comfortable life, but are prevented from having it by paranoia, racism, and society. The one side is simply much more privileged than the other, but don’t let that fool you into thinking they could have an easier life (add a note of sarcasm here).

I had to read this one for school, because we’re doing a course called Aspects of the USA and well, racism definitely is one.

The book’s well written, luring into supporting one side until everybody just shows how ugly their thoughts and prejudices are. The one side is just allowed more, under the guise of honesty and worry. It’s over twenty years old, but the story can definitely be retold today.

The Tortilla Curtain, T.C. Boyle, Bloomsbury 1995

Dear White People

10 x 30 min.

Ik kreeg het niet voor elkaar om de film te kijken, maar gelukkig hielp Netflix (weer eens): nu is er ook een serie.

dear-white-people-netflixMet hetzelfde gegeven: zwarte studenten op overmatig witte campus die in mindere en meerdere mate tegen racisme ingaan. Hoofdpersoon is misschien wel Sam met radioshow Dear White People, maar – heel fijn – anderen krijgen elk ook een aflevering. Iets met ‘verschillende, nodige invalshoeken’ en zo.
Zo leer je waarom sommigen “zo min mogelijk zwart” willen zijn, of hoe het is om waarheid te ontkennen voor je eigen veiligheid.

En door het evenwicht van continu activisme en ‘ik wil gewoon leven, hoe dan ook’ wordt Dear White People geen eenzijdig pamflet. Hoeft ook niet; de ervaring van met de neus op de bittere feiten gedrukt worden gebeurt toch wel.

Dear White People, Netflix 2017