Fahrenheit 11/9

125 min.

Waarom je Michael Moore’s stem moet dulden en vooral niet te comfortabel worden over ‘ha, wij zijn tenminste de VS niet’. Want oké, zover bekend gebruikt de Nederlandse overheid leegstaande wijken in arme steden niet als militair oefenterrein, qua politiek gekonkel en bewuste oogkleppen is er genoeg op te pikken van de man’s meest recente documentaire.

fahrenheit 119 posterDaarnaast wordt ook duidelijk dat niet al het Amerikaanse nieuws onze media treft. Dat heeft zeker zijn voordelen (de VS is tenslotte niet het belangrijkste land van de wereld, ga weg met je westen-centrisme), maar daardoor mis je ook dingen waardoor het net iets minder lekker achterover leunen is.

In deze docu/film laat Michael Moore zien hoe Trump de Amerikaanse president kon worden, en dat dat zeker niet alleen door de ‘arme, witte, boze burger’ was, maar ook door de complete stupiditeiten van de tegenpartij. En corruptie en racisme en andere gezellige dingen.

Geen idee waarom Pathé deze op zaterdagavond had ingepland (leuk weekendvermaak?), maar wel weer een gevalletje ‘beter weten dan onwetend de vernietiging in’.

Fahrenheit 11/9, Baircliff Entertainment 2018

 

Exit West

In a city swollen by refugees but still mostly at peace, or at least not yet openly at war, a young man met a young woman in a classroom and did not speak to her.

This is an author of which I like his stories, and usually his detached way of writing, yet find it hard to put into words what I precisely like about both things mentioned.

This time he manages to make the refugee story (people fleeing versus people accepting and or fighting their addition to their familiar surroundings) slightly magical and/yet apocalyptic. Because the main characters are refugees, but they manage to leave their country through a door, a black hole, that can appear behind any door. This means that people from all around the world appear all around the world without the lethal trips and troubles.

But after that, there’s still acceptance to fight for. The book is pretty evenly divided between before, during and after the migratory moves and changes. This way you don’t have to think about the ever after, Hamid provides.

In the end, it’s kind of a hopeful story with plenty of realism to make you feel better about the subject.

Exit West, Mohsin Hamid, Hamish Hamilton 2017

The Hunting Ground

103 min.

Of hoe de invloed van geld zó leuk is. Weer een documentaire, weer met een onderwerp waar elk fatsoenlijk mens niet vrolijk van zal worden: aanranding en verkrachting op Amerikaanse schoolcampussen. En dan niet alleen dat, maar vooral ook de manier waarop deze scholen er (helemaal niet) mee omgaan. Tientallen jonge vrouwen durven het aan om te vertellen over hun situatie en hoe ze werden afgeserveerd. Omdat verkrachting op campus slecht voor het imago van de school zou zijn, omdat de verkrachter een sportster is, omdat ze geen nadruk willen leggen op hoe makkelijk studenten aan alcohol kunnen komen, omdat de studentenverenigingen een inkomstenbron zijn en dus niet afgestoot moeten worden.
the-hunting-ground-poster

De hoge heren en dames van de scholen zeggen het natuurlijk niet zo duidelijk voor de camera, want denk vooral aan dat imago en die inkomsten. Het is de strijdbaarheid van alle vrouwen die delen en meedenken om deze realiteit te veranderen dat je niet als een woedend, huilend brok vreten zit te kijken. Sommige vrouwen vertellen zonder enig zichtbare moeite dat ze verkracht zijn, anderen kunnen niet eens de interviewer aankijken. Dit is de schaamte die de autoriteiten zouden moeten voelen, maar bij hen gaat het vooral om de portemonnee.

The Hunting Ground is een afwisseling van talking heads van beide kanten, plus een actie die op een gegeven moment nation wide groeit. Die actie van verschillende vrouwen is ook de hoge noot waarmee de documentaire sluit en je – hopelijk – het idee geeft dat er een einde aan de tunnel is. Dat deze helaas van de kant van de jeugd en studenten af moet komen, in plaats van degenen waarvan wordt verwacht dat ze voor hen zorgen … dat is misschien wel grond voor een andere documentaire, en hopelijk motivatie om je nooit door passiviteit te laten tackelen. Kijk de documentaire ook vooral om het idee dat de aanvaller altijd een grote, enge man is te vernietigen. Wie weet kan het iemand helpen.

The Hunting Ground, Chain Camera Pictures 2015, Netflix

The Tortilla Curtain

Afterward, he tried to reduce it to abstract terms, an accident in a world of accidents, the collision of opposing forces – the bumper of his car and the frail scrambling hunched-over form of a dark little man with a wild look in his eye – but he wasn’t very successful.

And the prize for Most Depressing Book read in January goes to.

The tortilla curtain is the border between Mexico and the USA. The Tortilla Curtain is about the people on that thin line that just want to have a comfortable life, but are prevented from having it by paranoia, racism, and society. The one side is simply much more privileged than the other, but don’t let that fool you into thinking they could have an easier life (add a note of sarcasm here).

I had to read this one for school, because we’re doing a course called Aspects of the USA and well, racism definitely is one.

The book’s well written, luring into supporting one side until everybody just shows how ugly their thoughts and prejudices are. The one side is just allowed more, under the guise of honesty and worry. It’s over twenty years old, but the story can definitely be retold today.

The Tortilla Curtain, T.C. Boyle, Bloomsbury 1995

Dear White People

10 x 30 min.

Ik kreeg het niet voor elkaar om de film te kijken, maar gelukkig hielp Netflix (weer eens): nu is er ook een serie.

dear-white-people-netflixMet hetzelfde gegeven: zwarte studenten op overmatig witte campus die in mindere en meerdere mate tegen racisme ingaan. Hoofdpersoon is misschien wel Sam met radioshow Dear White People, maar – heel fijn – anderen krijgen elk ook een aflevering. Iets met ‘verschillende, nodige invalshoeken’ en zo.
Zo leer je waarom sommigen “zo min mogelijk zwart” willen zijn, of hoe het is om waarheid te ontkennen voor je eigen veiligheid.

En door het evenwicht van continu activisme en ‘ik wil gewoon leven, hoe dan ook’ wordt Dear White People geen eenzijdig pamflet. Hoeft ook niet; de ervaring van met de neus op de bittere feiten gedrukt worden gebeurt toch wel.

Dear White People, Netflix 2017

De lege etalage

Somos felices aquí.

Een beetje minder herhaling had best gekund, Van Iperen. Zelfs als de lezer maar een hoofdstuk per keer leest, hoeven de feiten niet elk derde hoofdstuk herhaald te worden.

Trieste feiten, helaas. Cuba is niet eens de eerste (noch vast de laatste) in de categorie van landen vol (vruchtbaar) potentieel, om vervolgens vernietigd te worden door een overheid/autoriteit die de kolder in de kop krijgt. Is het eindelijk afhankelijk van de Spanjaarden, de Russen en de Amerikanen, valt alles uit elkaar door een corrupte versie van communisme/socialisme (ik vermoed dat Castro het zelf ook niet meer weet).

En dan komen de verhalen van armoede en hypocrisie. De tweede om de eerste te ontwijken, want het is niet veilig om kritiek te spuien. Ook al moeten dochters prostitueren, worden inwoners bij toeristische spots weg gehouden alsof de armoe besmettelijk is, en worden woonruimtes uit ingestorte gebouwen gecreëerd. Er is niets anders, namelijk. Voor de inwoner is er niks, behalve de zwarte markt en de onzekerheid.

Dit is een boek uit 1996, en het milde optimisme (‘In 2000 kunnen we misschien met een wederopbouw beginnen’) prikt maar een klein beetje. Kom maar met een update, Van Iperen. Laat de liefste mensen van Zuid-Amerika uitspreken of er nog iets van die hoop over is. Knip de herhalingen er uit en het pagina-aantal hoeft niet eens te veranderen.

De lege etalage: Cuba na de revolutie, Art van Iperen, Atlas 1996

Luke Cage

13 episodes, 50 min.

Another Netflix Marvel cooperation? Of course, as long as people watch it.

marvel-luke-cage-posterWas Jessica Jones special because we finally got a female character, this time Marvel goes off the beaten path with a black main character. Heck, the absolute majority of the cast is black, which must have had some people worried about sell-ability. Is the blackness (the surroundings, the cast, the subjects mentioned) the problem of the show? No, it isn’t.

Then what is? The length, and the main actor. As stoic, almost-invisible stubborn hero, Mike Colter is doing fine, but he is surrounded by too much talent to not escape comparison. As usual, the less focus on the main guy, the better.
This season is thirteen episodes, while it would have been tighter and more exciting if it would have ended after episode eight. Now we get a load of new villains that need to provide a cliffhanger that’s just too weak. This has been a problem with the other Marvel Netlix shows as well.

The ladies steal and save the show. Alfre Woodard, Rosario Dawson, Simone Missick and those in smaller parts show that a female part can be more than mother, Maria and whore. For once, I can say that you can pick a Marvel project for the women.

Luke Cage, Marvel 2016