The Cabin in the Woods

105 min.

The Cabin in the Woods was being hauled for being a fresh take on the very-well-chewed horror and (teenage) gore genre. It’s clear that that’s how the movie starts off as well, down to the tagline: You think you know the story. Well, even if you didn’t know the story to start with (dumb(, drunk) teenagers make dumb mistakes in horror setting), the movie hits you around the head with it quite often. Too often.

Lionsgate 2013
Lionsgate 2013

The – quite old looking – “teenagers” fill the known cliches, there is a grumpy, creepy guy on the road to their cabin and there’s a selection of triggers to make the horrors come out. Only this time there are people disappointed that they went with the red neck zombies again because darn how do you ever win a bet on ways to die like this? The cabin is there for a reason, as are the death traps and the monsters. An underground company has control over a lot of nightmare creations that they can use to kill for the satisfaction of the gods living deep underneath the earth’s crust. If they don’t get their rituals, the end of the world will happen.

That’s a semi-original route to take, a nice meta comment about horror and its tropes. So why does the film try so very hard to be an unoriginal horror film? Why is there too much time spent on another gory death instead of the story about the organization, the god (how did they restrain it? How did they set up a deal with it?) or how they even find their victims for the rituals?

A for effort, D for the finished product.

The Cabin in the Woods, Lionsgate 2013

My Most Excellent Year

[Note to Ms. LaFontaine: I didn’t mean to give you a hard time about the title of this assignment, but “My Totally Excellent Year:  would have been like so 1995, we’d have been laughed out of Brookline if anybody found out.

Things will have to change drastically if this book doesn’t end in my top 3 of YA novels of 2013.  Yes, maybe all the characters were a little bit too successful, smart and self-assured for their age. But if you can manage the death of a parent, emigration, adoption and homosexuality without ever turning overly sentimental, preachy, cliché or really awkward, I happily ignore that. I giggled, I got teary, I squealed with joy.

The reader reads along with the three assignments of TC, Augie and Alejandra. TC tries to get his father back into dating, tries to get Alejandra to be his girlfriend, tries a lot of things. Augie lives by the gospel of Judy Garland and Nathalie Wood, and tries to realize what’s going on with his head and body whenever Andy is in some way involved. And Alejandra is an ambassador’s daughter, trying to discover how to break free from her parents’ plans for her without breaking their hearts. Add silly parents, a deaf six year old and a lot of musicals and you get a heart-warming mix.

I recommend this to anyone who needs a pick-me-up.

My Most Excellent Year – A novel of love, Mary Poppins & Fenway Park, Steve Kluger, Dial Books 2008

Pure

Call me a Believer with a Blackberry, the Mohammedan with the Mac.

This started out as something adventurous and full potential and left me with a bitter need to finish it as soon as possible. One of the biggest reasons were the chapters by some agent (FBI, MI6, all unclear) and his endless name dropping of the education he had and the people he knew. When I realized every one of his chapters was the same, I started skipping pages. I only feel slightly bad about this.

The protagonist is Snooky, a self-described lady-boy. Her life consists out of drugs, drinking, partying and hanging with her friends/enemies. After a case of ‘Wrong place, wrong time’ she is told that he – born Mohammed – needs to go undercover in a terrorist organization. Snooky is terrified and nervous, Mohammed slowly takes over again, especially after he’s been fed hormones because he “can’t grow a proper beard”.

When not being interrupted by Secret Agent Show Off, Pure turns into a story about the life of a fundamentalist. Mohammed’s superiors have a Koran text for every excuse or trouble, the students need to learn about how to become a martyr, why the Caliphate is the only way, they ‘test’ bombs and courages and it all rolls up in one ball of misery.

It’s very clear that Mohammed/Snooky is very confused, more ill by the moment and very tired. Next to that there’s double crossing, triple crossing, confusion about who’s the double agent and so on. After 200 or so pages the story started to drag more and more, like Timothy Mo was unsure about where to end this.
Pure could have been enough if it would have stuck with Snooky’s life.

Pure, Timothy Mo, Turnaround Books 2012

Just Kids

Toen hij stierf, sliep ik.

New York City in de jaren zeventig is zo exotisch dan Just Kids soms ook als een fantasy verhaal verkocht kan worden. De vriendschap tussen Patti en Robert is echter een romance waar Shakespeare jaloers op was geweest. Door hen kun je geloven in het idee van soul mates, het idee van incompleet zijn tot je de juiste tegen komt.

Just Kids is een kijkje achter de schermen van een wereld die alleen zwaar gecensureerd (of met een pittig moraal) in geschiedenisboeken terecht komt. Drank, drugs, kraakpanden, vrije seks en kunst, kunst, kunst tot het pijn doet. Want de kunst moet gecreëerd worden, al weten beiden eerst nog even niet hoe. De stad is een actief onderdeel van hun verhaal, de vrienden, kennissen en andere bijkarakters paradijsvogels. Doorsnee bestaat niet.

Voor mij was het boek half antropologie project, half soul mate romance. Patti Smith laat ons toe in een groot, belangrijk deel van haar leven. Er is niet meer nodig dan toekijken.

Just Kids, Patti Smith, De Geus 2010

Vinexvrouwen

Ik ben een Marokkaan in een vinexwijk.

Ik weet dat ze depressief was tijdens het schrijven van dit boek (hopelijk is ze het nu niet meer), maar ik vraag me af in hoeverre haar nare gedrag resultaat er van is. Misschien is ze wel altijd chagrijnig en levensmoe.

El Bezaz vertelt over haar leven in een vinexwijk. Haar karakteriseringen zijn herkenbaar, treurig en hilarisch tegelijkertijd. Haar toon (wanneer er geen zelfmedelijden is) is aantrekkelijk en heel het verhaal is zeer toegankelijk.
Het gaat er dan ook niet om of ze een goed ‘door de ogen van de allochtoon’ boek heeft geschreven. Ook niet of het vrouwvriendelijk/racistisch/’Je wilt alleen allochtonen als ze exotisch zijn’ waardoor ik het geen aanrader vind.

Het was gewoon allemaal ongemakkelijk en niet op zo’n manier die tot nadenken aanzet. Er is alleen maar frustratie en frustratie over het gefrustreerd zijn. Ik ga wel haar andere, niet-biografische romans eens proberen.

Vinexvrouwen, Naima El Bezaz, Querido 2010

Up In A Tree In The Park At Night With A Hedgehog

‘What’s wrong?’

Well, that was absurd. The title and its cover were possibly the most fun of the experience.

Main character Benton Kirby does nothing more in life than drift through it.  He looks back at his life and countless mistakes, doesn’t really take any responsibility for it nor seems to feel particularly bad about it. He’s just there and other things just happen to him. Not his fault, what can he do. The more exciting things (a brother is mentioned, whom drives Death around in his cab or the suicidal pets of Benton’s girlfriend) barely get any attention. It’s navel staring with morally (very) grey glasses.

Some of his experiences are enjoyable silly. Absurd isn’t always a negative thing and hey, not every book needs to blow you away. The writing was easy to take in and with it being such a thin book you’ll be done quickly, no matter what your reading speed is. What just bugged me most is Benton’s “Not my fault” attitude. There is no learning curve, things don’t come back to bite him in the behind in any (satisfactory) matter ..he just stumbles on. When he gets to the titular hedgehog, I feel bad for the animal.

This could have been a collection of absurd sketches. With a little more (chronological) back bone it could have been funny. Now it was just ..’there’.

Up In A Tree In The Park At Night With A Hedgehog, P. Robert Smith, Vintage Books 2009

Waar is Bernadette

Wanneer ik pap vraag wat er volgens hem met mam is gebeurd, dan komt hij eerst altijd met de irritante opmerking: ‘Het belangrijkste is dat je weet dat het niet jouw schuld is.’

Dit is een YA boek waarvan 70 procent van het verhaal door de ogen van een volwassen vrouw wordt gezien. Een vreemde vrouw en de Bernadette uit de titel. De andere procenten komen van haar dochter, haar buren en haar man af.

Bernadette is een apart type. Dat geeft ze zelf toe, dat wordt ook duidelijk uit de omschrijvingen van anderen. Eens was ze een wünderkind, tegenwoordig schuilt ze in haar caravan en sart ze de ‘muskieten’ van school, die ze maar kleingeestig en suf vindt. Dochter Bee vindt haar geweldig, al begrijpt ze niet altijd waarom haar moeder maar tegen alles is, niks wilt (of durft?) en van de een op de andere dag (niet lang voor een geplande reis naar Antartica) verdwijnt.

Niemand begrijpt wat er is gebeurd. Bee’s vader heeft genoeg van zijn vrouw’s vreemde gedrag, de buren en schoolouders hebben een field day, maar Bee bijt zich vast in de zaak. Met correspondentie tussen alles en iedereen construeert ze langzaam het verleden en heden van haar moeder en – vindt haar ook.

Bijzonder, charmant en hartverwarmend – Waar is Bernadette is een aanrader voor meer dan alleen tieners.

 

Waar is Bernadette, Maria Semple, Luitingh-Sijthoff 2012

How To Keep Your Volkswagen Alive

That afternoon we held a birthday party for my son, the 1971 Volkswagen Beetle.

Everyone should read this. Even if your favourite book is Fifty Shades Freed and you think that 1984 is “pretty hard stuff”, I demand you stick your nose in this book and experience it. How To Keep Your Volkswagen Alive is a book that demands all attention from every sense, confuses them and leaves you with a big smile and aching heart.

What it is about? About a man who loses a father and becomes one. One who can kick-start his son by feeding him stories and who has a brother who fell in love with a state. And the state with him. This probably sounds pretty bizarre and out there. And it is, with trees that go for human hearts and that hide in transportable farms. At the same time, it’s an incredibly recognizable story about growing up, grieving and making the wrong decisions.

Boucher manages to keep every absurd detail under control in such a way that you’ll accept a lot. I laughed several times, but only because there was something funny, not because I thought it was something try hard weird.

Find it and read it.

How To Keep Your Volkswagen Alive, Christopher Boucher, Melville House Publishing 2011

Warm Bodies

98 min.

Mijn eerdere sneak preview ervaringen waren zeer wisselend (dat weet je als je er een kaartje voor koopt, dat het resultaat niet altijd gewenst is) met Alex Cross en La guerre est declareé. Na enige verwarring over vrijkaarten mocht ik deze keer doorlopen naar Warm Bodies.  Een zombiefilm voor mensen die niet van zombies houden (maar waar degene die het wel doen ook welkom zijn).

Summit Entertainment
Summit Entertainment

In Warm Bodies volgen we het leven van R, een zombie. Hij is de rest van zijn naam vergeten. Er zijn in zijn wereld drie verschillende soorten wezens: de bekende schuifelende zombie die graag mensen eet, met als delicatesse de hersenen, de Bonies – een nachtmerrie versie van de zombie die vergeet dat ze ooit mensen zijn geweest en stukken sneller jaagt en de mens, vast in hoogommuurde stadjes, vol (verkeerde) ideeën over zombies. Als ik vermeld dat de vrouwelijke hoofdrolspeler Julie heet, is misschien al te raden waar dit verhaaltje heen gaat.

Terwijl de mensen op expeditie zijn voor medicijnen en voedsel, komen ze R en zijn zombiepartners tegen. Dingen gaan mis, R eet Julie’s vriend op en begint allemaal dingen te voelen. Want voor zombies hersenen eten is zoals mensen dromen, een ontsnapping. Maar deze keer lijkt het een ander effect te hebben: R’s hart begint weer te kloppen. Hij ontvoert Julie en probeert op zijn ondode manier voor haar te zorgen, ook al begrijpen geen van tweeën waarom. Eerst lukt het hem om haar aanwezigheid geheim te houden, maar na ze ontdekt zijn – en oh, hand in hand gespot worden – wordt hetzelfde effect in de andere zombies getriggerd. De zombies worden minder zombie, maar is de wereld daar wel klaar voor?

Het wordt dus al vrij snel duidelijk dat de zombies er niet zo heel veel aan kunnen doen, het is de wereld die moet veranderen. R’s interne commentaar zorgt er voor dat Warm Bodies tot (net voor) het einde niet te zoet wordt, met een eervolle vermelding voor Julie’s poging om “ondood te doen”. Een vermakelijk tussendoortje met maar heel weinig rondvliegende hersenen en andere soorten mensenvlees.

Warm Bodies, Summit Entertainment 2013

 

Hero

I never thought I’d have a story worth telling, at least not one about me.

Another amazing YA. Without a love triangle, a special snowflake or vampires. Hilarious, lovely and nearly perfect (in its genre/kind/and so on. No such thing as The One Perfect Book in my world).

Thom Creed is the son of Hal Creed, used-to-be superhero but now, after a horrible disaster, a social pariah. Thom is kind of ordinary, until several things happen at the same time. He owns up to himself that he has superpowers, a thing his father hates, so he has to keep them a secret. The Superhero League wants him to try out for their club. During a basketball match an opponent outs him as gay, which makes society turn against him. He needs to save the world and his invisible mother (literally) pops up after years of being absent. It’s a lot to handle.

But Moore manages it very well. After you close the book after 500+ pages, there are only two or three plot lines that you have to roll up by yourself, everything else is neatly tied up. Before that there’s love, loss, redemption, teenager problems and playful parodying of everything superhero.

I want a sequel, I want a film, I want people to read it and enjoy it as I did.

Hero, Perry Moore, Hyperion 2007