Vrouw zijn, hoe doe je dat

Daar ga ik, op mijn dertiende verjaardag.

Ik wil even benadrukken dat niet elke feminist denkt of functioneert zoals Caitlin Moran. Ik wil ook zeggen dat kritiek leveren op een andere feminist best kan, zonder aan te tonen dat feminisme een zuur, ruziënd zooitje is.
Op naar het boek.

Vrouw zijn, hoe doe je dat is een lawaaierige mix van memoires, meningen en “hilarisch” taalgebruik. Je bent schijnbaar geen sterke vrouw als je niet durft te roepen dat je een feministe bent en je borsten en vagina geen naam geeft. Zo’n toon. De auteur vindt het hoog tijd dat het militant feminisme terug komt en onderstreept dat met voorbeelden vol chagrijn.

Dat is jammer, want van tijd tot tijd heeft Moran stevige punten. Goede zelfs. Ze kan het dus wel, op een nuchtere manier bespreken wat wel en niet (volgens haar) onder feminisme valt. Het wordt alleen ondergesneeuwd door zinnen waarvoor je alleen uit schaamte om lacht. Ik kan mij niet herinneren wanneer ik laatst bij een boek zo vaak “Oei, oei, oei” heb gedacht.

Dit is dus verre van het feministenboek van mijn dromen. Ik ga verder op zoek. Tot dan, blijf ver uit de buurt van Vrouw zijn, hoe doe je dat.

Vrouw zijn, hoe doe je dat, Caitlin Moran, De Arbeiderspers 2012

Will Grayson, Will Grayson

Toen ik klein was zei mijn vader altijd tegen me: ‘Will, je kunt in je neus pulken, je kunt in je neus pulken waar je vriend bij is, maar je kunt niet in je vriend zijn neus pulken.’

Wat was dit leuk zeg. De term YA is flink ingeburgerd, maar lijkt vaak in het verlengde te liggen van fantasy. Terwijl er toch genoeg Young Adult literatuur (en lectuur, maar waar ligt die grens?) is zonder vampiers, zombies en elven er bij te betrekken. Zoals Will Grayson, Will Grayson. En die doet het nog gelijk goed ook, een boek voor tieners zijn.

De ene Will Grayson lijdt onder zijn luidruchtige, homoseksuele vriend Tiny, zijn onvermogen om compleet onzichtbaar te zijn en zijn wel/niet verliefdheid op Jane. De andere Will Grayson is depressief, heeft een zielige moeder en leeft eigenlijk alleen voor zijn chat gesprekken met Isaac.
Ze ontmoeten elkaar. Dingen blijken heel anders dan verwacht. Ze leren en er volgt een feel good einde waar Hollywood een puntje aan kan zuigen, alleen omdat het compleet ongeloofwaardig geloofwaardig is. En er ruimte is voor een sequel.

Will Grayson, Will Grayson tilt niet een klein puntje van de sluier over tienerleven op, het trekt de sluier er compleet af. Het is zielig en frustrerend en absurd en verslavend. YA proberen? Ga op zoek naar de Graysons.

Will Grayson, Will Grayson, John Green & David Levithan, Lemniscaat 2010

Various Pets Alive And Dead

The whole world is deranged, though most people haven’t noticed it yet.

This was very entertaining. Marcus and Doro are people of the seventies, people of The Change with capitals T C. Their children ..not so much. Serge hides from his parents that he is a very successful (until the economical crisis of 2008 hits) banker, Clara is trying very hard to break free from being over-controlling and always in charge (it’s who she was in the commune, after all) while Oolie-Anna desperately wants to break free from her mother.

Various Pets Alive And Dead shows how permanent the marks left behind by your childhood are. Not just in case of the children, but for Marcus and Doro as well. Capitalism is evil, jealousy is ugly; yet she still wants to keep her own allotment and doesn’t want to hear about her husband’s free loving back in the day.

The book starts with everybody quite happy, but it quickly unravels. Kewycka manages to write down the ordinary in an absurd yet believable way. Every character is a real human being and yes, you may enjoy some schadenfreunde, but in the end you’ll be rooting for their happy ending. If Kewycka makes that happen ..that’s for the reader to discover.

Various Pets Alive And Dead, Marina Kewycka, Fig Tree 2012

The Well of Lost Plots

Making one’s home in an unpublished novel wasn’t without its compensations.

Thursday Next, part of Jurisfiction, moves into an unpublished novel to take some time off of her life, including the erasure of her husband.  She replaces a fictional character and lives with her pet dodo in a flying boat. If this sounds out of the ordinary to you, you must be unfamiliar with the Thursday Next books. Jasper Fforde creates books in which nursery rhyme characters are alive (except when they’re a victim of murder), and there is a world of fiction in which real people can exist and book-jump.

Of course the easy life of a fictional character (she even gets lines to say) doesn’t last long. Not only does she start small mayhem in the novel she lives in (one of the characters is desperate to make it better and stray from the plot line), but she also stumbles into a plot to take over the world of books.

I really like the worlds in Fforde’s books, but feel that he dropped the ball with this one. Just a little bit. He got stranded in too much detail about how the fictional world works, up to the committees, layers and several repeats of why the office was on the 26th floor because there were few author names that started with Q-Z. It makes the story drag, I rather had more scenes with Thursday’s pet dodo Pickwick. There always seems to be more space for the slightly absurd (there is also a nursery rhyme characters strike) anyway.

Just skip to the other Thursday Next books.

The Well of Lost Plots, Jasper Fforde, Penguin Books 2003

Breaking Bad

Suffe scheikundeleraar met een doorsnee leven krijgt te horen dat hij terminale kanker heeft en besluit meth te gaan koken om genoeg geld achter te laten voor zijn familie (en een behandeling te betalen).

AMC
AMC

Breaking Bad is geen nieuwkomer. Gestart in 2008, het vijfde seizoen bezig in de Verenigde Staten en verschillende nominaties en prijzen onder de riem, is het een succesvolle serie te noemen. Misschien is het de ongepolijstheid, misschien kunnen Amerikanen zich gewoon goed inleven in het gebrek aan geld voor geneeskundige hulp. Voor mij was vooral de interactie tussen Walter White (de scheikundeleraar) en Jesse Pinkman (ex-leerling en druggie die hem het wereldje in helpt) aantrekkelijk. Als Nederlandse is het tenslotte een beetje vreemd om te zien dat er geen zorgverzekering is die je behandeling (gedeeltelijk) betaalt en het gebrek aan glamour maakte het wel erg ‘kijkje bij de buren’.

Ik heb bijna twee seizoenen van Breaking Bad gekeken en het viel me vooral op hoe veel herhaald wordt. Walter en Jesse hebben een succes, het gaat mis, mensen gaan dood, Walter’s familie komt er (bijna) achter, het grote geld komt binnen, het grote geld wordt gestolen of raakt kwijt en we beginnen weer opnieuw.

Breaking Bad komt regelmatig voor in lijstjes van must-see series. Interessant, verslavend, spannend. Zo zie je maar weer dat er niet één leidende mening is. Ik zoek verder naar mijn must-see.

Het tweede seizoen van Breaking Bad speelt nu op Canvas.

Wreck-it Ralph

108 min.

“Bad guy” Ralph wil ook wel eens wat waardering voor zijn werk (een gebouw vernielen en vervolgens toestaan dat hij door een groepje mensen van het gebouw af wordt gegooid) en gaat op zoek naar een manier om een medaille te verdienen.
Tijdens zijn zoektocht door verschillende games (Ralph kan via de stekkerdoos reizen, elk karakter met aansluiting op die stekkerdoos kan het) ontmoet hij niet alleen zichzelf, maar ook vreemde figuren, (nieuwe) vrienden en natuurlijk een echte, redelijk enge bad guy.

Disney
Disney

Aangezien de bad guy hier een game karakter is en zijn leefomgeving alle games in de arcade hal, kan de kijker er wel vanuit gaan dat dit geen zielenroerend drama is. Wreck-it Ralph laat met zijn animatie wel de mooiste kant van verschillende games (van first person shooter tot glazuur-vernietigend zoet racespelletje)  zien.  De Levenslessen van de film liggen er duimendik bovenop, daarin is het meest te merken dat dit een film voor kinderen moet zijn.  Ieder heeft zijn eigen plek in de wereld, durf groot te dromen, vriendschap en liefde zijn in de vreemdste hoeken te vinden.  Het wordt nog net niet in intervals (kleurrijke letters, zwart scherm) letterlijk op het doek gebracht.
Negeer dat gewoon een beetje en knijp ook een oogje dicht voor het compleet nutteloze ware-liefde plotlijntje, want Wreck-it Ralph is erg leuk.  De games zijn kleurrijk en gedetailleerd, de karakters geven een giechelige bite aan al het zoete gedoe en de pret is besmettelijk.

Wreck-it Ralph is ook een aanrader voor buiten de kerstvakantie en kinderen boven de zes jaar.

Wreck-it Ralph, Disney 2012

A Catered Affair

My mother opened the front door, kissed me hello, rearranged my fringe and pincered an imaginary piece of lint off my jacket without missing a beat in her phone conversation.

I liked this chick lit. For the first one-third of the novel it isn’t exactly sure with which man she’ll end up, the side-characters are funny without being bizarre characters (I’d like to read a story about Grace and Scarlett) and instead of endless descriptions of outfits, it’s about food. Much better.

Tallulah is being dumped at the altar. She thought her fiancé had finally grown over his commitment-fear, but of course he didn’t (how else would you get a plot-starting problem). Tallulah (Tally) drowns herself in alcohol, propositions her caterer and tries to rebuild her life without Josh. Her grandmother tries to set her up with numerous dates, her already in-your-face mother gets worse and her sister Scarlett tries to get pregnant. A lot is going on.
A previous love of her life shows up, the caterer turns out to be a great friend ..what will happen, what will happen.

A Catered Affair follows the well-trodden paths of chick lit, but Sue Margolis has an enjoyable, self-mocking tone that prevents the story from turning cavity-inducing sweet. It was all I needed after the horror of Afraid.

A Catered Affair, Sue Margolis, American Library 2011

The Selected Works of T.S. Spivet

The phone call came late one August afternoon as my older sister Gracie and I sat out on the back porch shucking the sweet corn into the big tin buckets.

The Selected Works of T.S. Spivet won me over because its looks. It’s a big green book full of illustrations and scribbles in the margins. That the blurb on the back said it was like Little Miss Sunshine in a book, mixed in with some other comparisons, was just a plus.

T.S. Spivet (Tecumseh Sparrow) is a smart twelve year old boy who likes to make maps. Of everything. Where all the MacDonalds in Ohio are, but also the insides of a beetle. His mother is a scientist, his father owns the ranch they live in the middle of nowhere and there’s an older sister who’s miserable because they live in the middle of nowhere. T.S. has a teacher who’s very enthusiastic about his mapping skills and -without informing T.S.- sent them away for an award. The above mentioned phone call turns out to be The Smithsonian who doesn’t know T.S. is a twelve-year old and rewarded him with the award. And oh, if he can come over to do a speech.

And that T.S. does. He starts off on a trip by freight train to get to Washington. What follows is an ode to (mid-)America and a lot of thoughts from a smart twelve year old. Whenever it gets close to annoying (I ignored some of the scribbles in the margins first time round), Larsen manages to turn things around and keep it cute. A lesson in growing up and taking responsibilities.

It’s a charming little story that turns big because of its surroundings. Do read it.

The Selected Works of T.S. Spivet, Reif Larsen, Harvel Secker 2009

Skyfall

143 min.

Bond, James Bond is eindelijk weer terug in de bioscoop. Na veel commentaar op de vorige (Quantum of Solace) voor te veel op de Bourne trilogie te lijken, waren cast en crew nu duidelijk in het onderstrepen van James Bond’s gentleman zijn.

Een gentleman die de wereld rondreist, zonder problemen mensen doodt, wat rondsnuffelt aan mooie vrouwen en aan het einde van de film natuurlijk de bad guy pakt.

MGM

Dit zijn geen verrassingen te noemen, dit is James Bond.
Er zijn echter wel verrassingen en die zijn deels toe te schrijven aan regisseur Sam Mendes. Naast berichten over James’ oude nieuwe stijl werd regelmatig genoemd dat een Oscar-winnende regisseur wilde bijdragen aan het hap-slik-weg fenomeen van de Bond films. Is dat te merken? Daar mogen de professionals het hoofd over breken. Duidelijk is in ieder geval hoe mooi de film gewoon is. De locaties, het licht, het cameragebruik, aankleding en verloop; het werk dat er achter zit is gewoon zichtbaar.

Dan zijn er ook nog de acteurs. Er waren een paar kleine momenten waarbij ik twijfelde of het bij Bond paste, maar hiermee wordt wel getoond dat de MI6 agent zich toch nog kan ontwikkelen, bijvoorbeeld op emotioneel gebied. Het samenspel met Naomie Harris is geloofwaardig en soepel en natuurlijk is er nog een mooie schone. De Bond-girl rol moet toch gevuld worden.

Het verhaal dan. Iemand uit M’s verleden komt rotzooi trappen. James Bond moet het opruimen, maar de bad guy gebruikt technieken die moderner zijn dan alles wat MI6 (en zelfs de schattige nieuwe Q) kan bieden. Dus is het James Bond old school. Het komt toch wel goed en is een mooie steek naar iedereen die Bond films te glad en te modern noemen.

Naar mijn mening moet iedereen eens een Bond film in de bioscoop mee maken. Alleen al voor de titel sequence, wat weer een klein kunststukje is. Ik sta nog steeds achter mister Martini.

Cooking with Fernet Branca

If you will insist on arriving at Pisa airport in the summer you will probably have to fight your way out of the terminal building past incoming sun-reddened Brits, snapping with clinking luggage.

Een boek vol met vreemde vogels. Ik weet niet waar ik last van heb, maar een deel van de boeken dat ik recent heb uitgenomen, hebben mij flink op het hoofd laten krabben. Of ik nu het gevoel heb dat ik een boodschap miste, heel het boek niet begreep of de personages niet in de vingers kreeg, het was allemaal een beetje raar. Zo ook Cooking with Fernet Branca.

Er zijn twee hoofdpersonen; Gerald en Marta. Gerald (Gerry) is een Britse ghost-writer van biografieën van sporters en hobbyist kok (met pareltjes zoals Kat Tussen Duiven of Vis Cake). Het is een zielig, chagrijnig mannetje die zichzelf heel wat vindt, graag in derde persoonsvorm over zichzelf denkt en vindt dat hij meer verdient in het leven dan wat hij nu heeft.
Marta heeft haar mafia familie in Voynoyvia (Oost Europa – fictief) achtergelaten om een succesvol componist te worden, te beginnen met werk voor een groots Italiaans regisseur. Ze is een naïef warhoofd, wil graag een goede buur zijn en er voor zorgen dat haar vader er niet achterkomt dat ze mogelijk voor een pornofilm aan het schrijven is.
Er volgen situaties in en om hun huizen (beiden waren beloofd door de makelaar dat er geen buur zou zijn, met uitzondering van één maand per jaar), op de filmset, met de mafia familie en de popster waar Gerry een biografie voor gaat schrijven.

Het is een zooitje. Voeg daar James Hamilton-Patterson’s ‘haha ik ben grappig’ schrijfstijl aan toe en je hebt een soms vervelend zooitje. Om de titel er aan de haren bij te trekken: koken met Fernet Branca laat een vreemde nasmaak achter.

Cooking with Fernet Branca, James Hamilton-Patterson, Faber and Faber 2004