Don’t You Forget About Me

Tapton School, Sheffield, 2007

‘You loved me – then what right had you to leave me?

Ah, delicious by-the-numbers contemporary romance with just a few reminders of real life to not make it saccharine sweet. My kind of romance.

Boy meets girl, they fall in love, it’s the end of high school – fade out. Man meets woman, claims he absolutely can not remember her, even though she recognises him straight away. What’s going on? What happened during the fade out? And why is her mother less-than-supportive about pretty much everything she does?

Don’t You Forget About Me hits all the spots in chronological order, has the fun friends/side kicks (pleasantly fleshed out, that doesn’t always happen), and a few laugh-out-loud laughs.

Main Georgina sells it, though. Her frustrations, fears and self-doubt never get navelgazy or woe-is-me, but are (too) recognisable. She’s for the single women in their thirties, with the shitty job and the feeling of being without direction but unable to find the compass either.

I read McFarlane’s Who’s That Girl? before, and think I can conclude that for fun, romantic, quick-to-read time this author is a good fit.

Don’t You Forget About Me, Mhairi McFarlane, HarperCollins 2019

Ask Again, Yes

Francis Gleeson, tall and thin in his powder blue policeman’s uniform, stepped out of the sun and into the shadow of the stocky stone building that was the station house of the Forty-First Precinct.

I enjoy family stories. I’m quite the sucker for generational stories that sometimes are big and grand enough to be called family epics. It’s character based, sometimes with time and surroundings being an extra character, but simply about all the people involved (or some of them).

Ask Again, Yes shouldn’t be called epic. Maybe not even a family story. It somehow feels like it has picked the least exciting characters to hang the story up on, and then seems to just shrug about how they can’t carry whatever plot (points) they pass. Why not more information about the previous generation, their immigration, the world they moved into? Instead the reader gets childish stubbornness that never really gives any reason to warm up to it.

So, if you want the story of a family, and all of it, go for The Woo-Woo, or Run, Hide, Repeat or The Locals. They’ll give you something more enticing.

Ask Again, Yes, Mary Beth Keane, Scribner 2019

Yesterday

116 min.

How much better would this movie have been with a female main character, and are there are well-known singers that have covered The Beatles?

Yesterday film posterOf course, it’s considerate that they didn’t make the entire cast of this film about one guy bringing The Beatles music to the masses white. The Beatles were white, after all. All this playing out in England, with a large immigrant population – why not have the protagonist be of Indian descent? Is it sad that we have to applaud this happening? Yeah.

Anyway, the plot. After a strange occurrence is Jack the only one that recognises The Beatles and their impact on music and pop culture. Having struggled as an artist before, he decides on bringing their music into the world again, working hard to remember all those lyrics. And getting incredibly famous on the way because wow – what music!

Along the way there are some Life Lessons and sometimes you wonder why Jack makes the decisions he does, but in a world where every other movie is a sequel or a reboot, it’s a slight fresh breath of air in the theatre. Or on any streaming service it will soon hit, no doubt.

Yesterday, Working Title 2019

Crosstalk

By the time Briddey pulled into the parking garage at Commspan, there were forty-two text messages on her phone.

“You were so busy discovering if you could, that you didn’t spend time wondering if you should”, to paraphrase a certain fictional character involved with dinosaurs. Another subtitle could have been ‘Communication, are you sure it should be endless?’

And all that while I was recommended this novel as good representation of the romance genre. Maybe I should have known better, this author wrote Doomsday Book.

That doesn’t mean there isn’t any romance (although it’s a spectacular slow burn), it just means it’s surrounded by the scientific element of getting an implant that will make you sensitive to the emotions and moods of your loved ones. Sounds like a bad idea, right?

It turns worse when some things happen that shouldn’t and some shouldn’t that should. Willis spends a lot of time on lore, which a bit too often leads to “I can’t tell you that right now!” cop outs. It’s the only frustrating thing about the novel, and the only thing that brings the tempo down.

Honestly, with certain elements going haywire, you could even use this book as an argument for taking internet- and social media use down a tad. The romance, and the lore, are bonuses.

Crosstalk, Connie Willis, Gollancz 2016

 

The Lonely Hearts Hotel

On that day in 1914, a young girl banged on the door of the Hôpital de la Miséricorde in Montreal.

Boy, does this author love her metaphors like a dog likes a bone. Don’t use them as a drinking game, you will end up in the hospital. Even though it’s becoming quite noticeable after a while, I have to admit that they add to the fairy-tale like feeling this story already has. The development and rise of orphans in Great Depression North America, involving clowns and mobsters, maybe they deserve a metaphor every other sentence.

Main characters are Pierrot and Rose and share the chapters whenever they are together or apart. They’ve got very different views on life and what they want from it; making the fairy-tale like feeling disappear before it can give a (happy) end.

Besides that, there’s the surroundings this plays out in. Montreal with its alive snow, New York with the buildings full of possibilities and risks. It’s all written very visually, which neatly distracts from the small plot holes or just hiccups it provides. This story is pretty and enticing; everything else is subordinate to it.

The Lonely Hearts Hotel, Heather O’Neill, Riverhead Books 2018

The Feels

90 min.

Na Duckbutter was ik weer voorzichtig om nog een ‘wlw’ (women loving women) film uit te kiezen, maar iets met ezels. Of volharding, want er moeten toch lieve romances met vrouwen zijn gemaakt de afgelopen twintig jaar.

The Feels posterThe Feels begint in ieder geval al met een luchtiger element: tijdens een vrijgezellenfeest komt men er achter dat één van de twee verloofden nog nooit een orgasme heeft gehad. Haha, seksgrapjes! Alleen heeft ene verloofde al die tijd wel gedaan alsof seks orgasmes opleverde dus ineens …iets minder grappig, want hoe moet je daar mee omgaan als je dat net voor je bruiloft te horen krijgt?

Het komische deel komt dan ook van de mensen om het stel heen, plus het soort grapjes-uit-ongemak waar vrouwen een alleenrecht op lijken te hebben. Gooi er twee mensen bij die standaard het verkeerde zeggen en je hebt een verzameling van ‘ai, oeps’.

De charmes van dit filmpje komen dan ook vanaf de vreemde figuren die hier verzameld zijn én dat ze zichzelf mogen ontwikkelen naar (enig) zelfinzicht. En dat lukt ze nog ook zonder een excessieve hoeveelheid van letterlijk blootgeven.

Ik blijf zoeken.

The Feels, Netflix 2017

 

Man Up

88 min.

Wat fijn dat beide hoofdpersonen in deze film etters mochten zijn, want anders was het stukken minder leuk geweest. Hij is vervelend, zij is vervelend, en schijnbaar werkt dat toch samen (kom op, ik verklap hier niks mee).

Man Up movie posterBest wel chagrijnige Jack is op een blind date, en door een misverstand denkt hij dat Nancy zijn date is. Om onbekende redenen gaat zij er in mee, en ze hebben een geweldige (af en toe wat vreemde) tijd samen. Maar ja, door een leugen(tje om bestwil), dus hoe dat af te handelen?

Zoals dat hoort, gaat dat eerst slechter voordat het beter gaat. En omdat dat dus zonder censuur en grenzen gaat (het wordt soms zelfs pijnlijk) is dat leuker dan de romcom die super-nauwkeurig het riedeltje volgt. Daarnaast draagt hoofdrolspeelster Lake Bell ook nog het meeste gewicht: Simon Pegg komt maar heel af en toe onder zijn standaard typetje vandaan.

Ben er alleen niet enthousiaster over blind dates van geworden, die blijven duidelijk een risico.

Man Up, Netflix 2015

Isn’t It Romantic?

89 min.

Waarom wordt het nooit meer dan een plaagstootje, films die commentaar leveren op genres? Ook hier begint men met een monoloog over wat er allemaal mis mee is, om het vervolgens te tonen en verder niet te bespreken en/of te veranderen. Het lijkt wel erg makkelijk scoren zo, maar vooral ook een slappe afwenteling van commentaar: we horen het wel, maar we luisteren niet.

220px-Isn't_It_Romantic_(2019_poster)Natalie heeft een hekel aan romcoms (voor heel redelijke redenen) en komt na een ongeluk in eentje terecht – zo gaat dat. Op af en toe corrigerende punten die er wel erg dik bovenop liggen na, wordt de film vervolgens een romcom. Eentje die zo cliché is dat de hoofdpersoon – ondanks haar hekel er aan – vlekkeloos alle haltes op weg naar het happy ending afloopt.

Eentje waar weinig mis mee is (alles is vrolijk gekleurd, de karakters soms best leuk), maar de paar plaagstootjes die nog worden uitgedeeld, landen op barre aarde.Als je iets aanbiedt als commentaar, moet er meer gebeuren dan alleen wijzen. Deel die mep ook echt uit. Nu is Isn’t It Romantic? gewoon weer één van de dertien in een dozijn, en dan zelfs nog één van de zwakkeren. Misschien kan Netflix zelf de film bekijken en zien waar het mis is gegaan.

Isn’t It Romantic? Netflix 2019

Ali’s Wedding

110 min.

Did I watch this before, or is the story just too familiar? Which would be sad, because why are multiple people in the twenty-first century still telling their children which career and which life partner to pick?

Alis Wedding imdbThis story is based on real life events, with the author playing the male lead – and I guess originator of the confusion created by lying. First he lies about getting into medicine (he doesn’t), then ends up engaged to someone he doesn’t want to be engaged to, and then there’s the temporary marriage to someone else. Oh, and being banned from the USA for a play, but that might have been the result of the man’s honesty.

All this might make it sound like a comedy of errors, but underneath always runs the line of being stuck between cultures. Ali’s Iraqi in Australia, and no matter how much his father knows about many things; he doesn’t understand that his son doesn’t want to become a doctor and doesn’t want an arranged marriage. He’s not the only one suffering, and the film gives a bit of room to others to show so.

This time, there’s a happy ending (in a way), but this film might serve as a reminder that there’s plenty people stuck, and that some things can’t be solved by musicals in mosques (honestly, does that happen? The more you know).

Ali’s Wedding, Netflix 2017

 

 

The Hook-up Plan

8 x 27 min.

Wat kunnen die Fransen soms toch verdomd schattig beeld leveren. Zou het een stroming zijn, Franse comedy, dat zoete met een randje? Ik zoek ik er gewoon mijn film en televisie op uit?

imdbThe Hook-up Plan (Plan coeur) is een korte serie over een Parisienne die niet verder met haar leven gaat/kan/wil na het einde van haar relatie. Haar vriendinnen (beiden zalige karakters) besluiten dat op te lossen door een escort in te schakelen. Zonder haar dat te laten weten (natuurlijk). En het is niet alsof ze daarvoor al uitblaken in het maken van geweldige beslissingen.

Chaos alom dus, maar altijd net op het randje van slapstick, voordat het vervelend en karikaturistisch wordt. En verdorie, zo romantisch af en toe dat de meest zure pruim iets zachter er van zult worden.

Ja, voor hen die geen vloeiend Frans spreken, betekent dit kijken vooral ondertiteling lezen. Maar als dat het enige is dat je tegen houdt, was je al bij de eerste alinea afgehaakt. Dan kan de rest gewoon van warmte, romantiek en die rare jongens van Parijs genieten.

The Hook-up Plan, Netflix 2018