Man Up

88 min.

Wat fijn dat beide hoofdpersonen in deze film etters mochten zijn, want anders was het stukken minder leuk geweest. Hij is vervelend, zij is vervelend, en schijnbaar werkt dat toch samen (kom op, ik verklap hier niks mee).

Man Up movie posterBest wel chagrijnige Jack is op een blind date, en door een misverstand denkt hij dat Nancy zijn date is. Om onbekende redenen gaat zij er in mee, en ze hebben een geweldige (af en toe wat vreemde) tijd samen. Maar ja, door een leugen(tje om bestwil), dus hoe dat af te handelen?

Zoals dat hoort, gaat dat eerst slechter voordat het beter gaat. En omdat dat dus zonder censuur en grenzen gaat (het wordt soms zelfs pijnlijk) is dat leuker dan de romcom die super-nauwkeurig het riedeltje volgt. Daarnaast draagt hoofdrolspeelster Lake Bell ook nog het meeste gewicht: Simon Pegg komt maar heel af en toe onder zijn standaard typetje vandaan.

Ben er alleen niet enthousiaster over blind dates van geworden, die blijven duidelijk een risico.

Man Up, Netflix 2015

Isn’t It Romantic?

89 min.

Waarom wordt het nooit meer dan een plaagstootje, films die commentaar leveren op genres? Ook hier begint men met een monoloog over wat er allemaal mis mee is, om het vervolgens te tonen en verder niet te bespreken en/of te veranderen. Het lijkt wel erg makkelijk scoren zo, maar vooral ook een slappe afwenteling van commentaar: we horen het wel, maar we luisteren niet.

220px-Isn't_It_Romantic_(2019_poster)Natalie heeft een hekel aan romcoms (voor heel redelijke redenen) en komt na een ongeluk in eentje terecht – zo gaat dat. Op af en toe corrigerende punten die er wel erg dik bovenop liggen na, wordt de film vervolgens een romcom. Eentje die zo cliché is dat de hoofdpersoon – ondanks haar hekel er aan – vlekkeloos alle haltes op weg naar het happy ending afloopt.

Eentje waar weinig mis mee is (alles is vrolijk gekleurd, de karakters soms best leuk), maar de paar plaagstootjes die nog worden uitgedeeld, landen op barre aarde.Als je iets aanbiedt als commentaar, moet er meer gebeuren dan alleen wijzen. Deel die mep ook echt uit. Nu is Isn’t It Romantic? gewoon weer één van de dertien in een dozijn, en dan zelfs nog één van de zwakkeren. Misschien kan Netflix zelf de film bekijken en zien waar het mis is gegaan.

Isn’t It Romantic? Netflix 2019

Ali’s Wedding

110 min.

Did I watch this before, or is the story just too familiar? Which would be sad, because why are multiple people in the twenty-first century still telling their children which career and which life partner to pick?

Alis Wedding imdbThis story is based on real life events, with the author playing the male lead – and I guess originator of the confusion created by lying. First he lies about getting into medicine (he doesn’t), then ends up engaged to someone he doesn’t want to be engaged to, and then there’s the temporary marriage to someone else. Oh, and being banned from the USA for a play, but that might have been the result of the man’s honesty.

All this might make it sound like a comedy of errors, but underneath always runs the line of being stuck between cultures. Ali’s Iraqi in Australia, and no matter how much his father knows about many things; he doesn’t understand that his son doesn’t want to become a doctor and doesn’t want an arranged marriage. He’s not the only one suffering, and the film gives a bit of room to others to show so.

This time, there’s a happy ending (in a way), but this film might serve as a reminder that there’s plenty people stuck, and that some things can’t be solved by musicals in mosques (honestly, does that happen? The more you know).

Ali’s Wedding, Netflix 2017

 

 

The Hook-up Plan

8 x 27 min.

Wat kunnen die Fransen soms toch verdomd schattig beeld leveren. Zou het een stroming zijn, Franse comedy, dat zoete met een randje? Ik zoek ik er gewoon mijn film en televisie op uit?

imdbThe Hook-up Plan (Plan coeur) is een korte serie over een Parisienne die niet verder met haar leven gaat/kan/wil na het einde van haar relatie. Haar vriendinnen (beiden zalige karakters) besluiten dat op te lossen door een escort in te schakelen. Zonder haar dat te laten weten (natuurlijk). En het is niet alsof ze daarvoor al uitblaken in het maken van geweldige beslissingen.

Chaos alom dus, maar altijd net op het randje van slapstick, voordat het vervelend en karikaturistisch wordt. En verdorie, zo romantisch af en toe dat de meest zure pruim iets zachter er van zult worden.

Ja, voor hen die geen vloeiend Frans spreken, betekent dit kijken vooral ondertiteling lezen. Maar als dat het enige is dat je tegen houdt, was je al bij de eerste alinea afgehaakt. Dan kan de rest gewoon van warmte, romantiek en die rare jongens van Parijs genieten.

The Hook-up Plan, Netflix 2018

The Last Mrs. Parrish

Amber Patterson was tired of being invisible.

This was insanely fun, until it got serious, and then luckily got fun again. A story like a roller-coaster, no matter how big a cliche that is. It’s fast, gets a bit scary/ugly at some times, and gives you no break from it.

It starts out with Amber, who’s planning to take a rich woman’s husband and with that, a woman’s life. Take over, there’s no need for murder, although Amber definitely has some murderous thoughts from time to time. She feels grossly neglected by faith and luck and life, so honestly – shouldn’t she grab whatever she can?

Then there’s Daphne Parrish, the delicate rose whom refuses to recognise how good she’s got it, no matter how often she says she does. It’s easy to view Amber as a bit of an angry Robin Hood, but the Constantine sisters (the author exists out of a duo) flip that around, having the reader end up in the ugly part.

And all this with such a tempo that it feels like the story is being poured straight into your brain. I honestly can’t remember downsides to it; it just leaves you with such a ‘FUCK YEAH’ feeling that blemishes are blown away.

The Last Mrs. Parrish, Liv Constantine, Harper Collins 2017

The Rules of Magic

Once upon a time, before the whole world changed, it was possible to run away from society, disguise who you were, and fit into polite society.

It’s the book that your mother loves. Or, like, the book the mothers love in movies about small, sleepy towns and antagonists that dream about a more exciting life but are told by those mothers that you shouldn’t want that because look what could happen. If someone would have told me that this book was written in the nineties, I would have believed it. It’s absolutely stale, and I don’t even mean this in a very negative way, but just because it feels like you’ve seen this movie a hundred times already. It’s comfortable, but never thrilling.

The Rules of Magic is the (“long awaited”) prequel to Practical Magic, which was a book before it was a movie with Nicole Kidman and Sandra Bullock. Both are about a family of witches, The Rules is just a few decades earlier, so you get New York city of the sixties and seventies, which might be one of the things that make the story appealing. The Owens family is cursed to destroy those they love, so it’s moping about that, destroying (unwittingly) and avoiding anything remotely looking like love. Although it seems to only be about romantic love, else there wouldn’t have been a family at all.

Anyway, there’s nothing wrong about this book, it’s not just very exciting. I wasn’t eager to read on and stay up late, and it’s been a while since I had that with a book which might have made me more impatient.

The Rules of Magic, Alice Hoffman, Simon & Schuster 2017

Strictly Ballroom

94 min.

Remember how it took me little over a year to watch Lore? I’m pretty sure I’ve had this movie on a HD somewhere for the past four – five years. And it being from 1992 – not because it was such a recent production that it was to acquire.

strictly-ballroom-movie-posterBut anyway, to the ballroom. This is a movie by Baz Luhrmann, the Moulin Rouge, Australia, The Great Gatsby man, but before he had the budget (or care) to go as colourful all-out as we’re used to. There’s dancing and bright outfits though, plenty of the both of them.

In a small Australian town, dance hero threatens to lose his shine because he dares to go down barely trodden paths (gasp!). He can’t win the championships like this, and what about the name of the family dance school, but luckily there’s a few female dancers that are still willing to bring him back into the fold Luckily there’s an odd one out, a young talented woman that just needs a chance to shine.

It’s sweet, and quite silly. Right now the romcoms are slowly returning to us, but if you need a real nineties romantic comedy, Strictly Ballroom can definitely help you out.

Strictly Ballroom, Beyond Films 1992