Who’s That Girl?

Life through a phone is a lie.
It always feels a bit like betrayal, when I call chick lit/romance smart because it so easily implies that all books in this genre are dumb, drab or both. I don’t like the term chick lit for starters anyway, why is it called ‘slice of life’ or ‘coming of age’ for men but for us again cut down to ‘chick’ and ‘lit’? I’ve never met a woman that called herself (unironically) chick. But this is a side note.
Who’s That Girl? has a premise that made groan a bit; the main character allows the groom to kiss her on his wedding day and she flees the absolute mayhem that follows. All that, and it needs almost 500 pages? Honestly, I can’t even remember why I took this book from the library, but I’m glad I did. Because Mhairi McFarlane shows oh so realistically how the victim is blamed, how bullying isn’t just something for (high) school and that it’s easy to outrace yourself and your needs without really noticing it. So Who’s That Girl? is definitely a coming of age, lessons learned book for the thirty-something woman.
Besides all that, it’s fun. It’s heartfelt, whatever Edie does and tries, especially when she starts adjusting to being back in Nottingham (having fled there), connecting with her family and neighbours (in a way), and finding satisfaction from work (ghostwriting the biography of an actor). She tries and she stumbles but it never looks like it happens For The Plot or as filler. Okay, of course there’s some stuff that will make you harumpf in (embarrassed) disbelief, but none of it feels quirky because it has to be quirky. Honestly, if this can happen when you’re half way into your thirties, I’m looking forward to it.
Who’s That Girl?, Mhairi McFarlane, Harper Collins 2016

Of Things Gone Astray

Mrs Featherby had been having pleasant dreams until she woke to discover the front of her house had vanished overnight.

For a few months, I’ve only read books from my To Read list. It’s satisfying to see the number go down, but now there’s mostly nonfiction and yet unavailable books, I gave myself the freedom of going to the library without a list. Yes, wild, I know (I still managed to find two books of my To Read list, but it’s not about that right now).

Of Things Gone Astray got my attention with its cover, and the description was appealing enough for me to ignore it being a collection of stories (pro: there have to be at least a few that are nice. con: the nice ones will never last long enough).

Even though it’s a collection of different characters, some of them slowly move into each other’s orbit, making it feel more like a world building from different angles than completely stand-alone stories. I feel like this made me like the story more, making it a bit more eerie than playing connect-the-dots.

Still, it’s not a novel that will stay with me forever, it was different and random enough to be something weird and quirky in my reading. A bit like a pause, maybe.

Of Things Gone Astray, Janina Matthewson, HarperCollins Publishers 2014

God’s Own Country

104 min.

Ik snap wel waarom het gebeurt, maar vind het vaak toch nogal makkelijk: de ene film de [bijvoeglijk naamwoord] [andere film] noemen. Vooral omdat dit schijnbaar vaker gebeurt bij kleinere projecten, want ik heb nog niet gelezen hoe Justice League een zwakkere X-Men is, bijvoorbeeld. God’s Own Country werd verschillende keren de Engelse Brokeback Mountain genoemd, maar mooi niet dus.

Gods Own CountryTen eerste zijn het tenslotte al geen cowboys, Georghe en Johnny. Johnny is de zoon van een chagrijnige boer in een chagrijnig klein dorp, en hij probeert alles buiten zichzelf te houden met heel veel alcohol. Georghe is een seizoensmedewerker uit Roemenië, en godsie wat is ‘ie goed met zijn handen (en lammetjes).

En dan is er het land, wat zo mooi is vastgelegd dat het soms bijna afleidt van deze twee gasten die éindelijk hun eigen ruimte binnen het leven beginnen te bouwen. Het is allemaal zo lief, pijnlijk en diepe-zucht-opwekkend dat je er na met een licht hoofd achterblijft.

God’s Own Country, Met Film Production 2017

Alex, Approximately

He could be any one of these people.

En als je dan even iets lichters nodig hebt, zonder gelijk je haar uit het hoofd te trekken omdat het allemaal zo vreselijk dom is, ga je voor een tienerromance die vanaf het tweede hoofdstuk duidelijk voor je neerzet hoe het af gaat lopen. Niks mis mee.

Hoofdpersoon Bailey is een groot fan van klassieke films, chat daarover met een leuke, slimme, vriendelijke jongeman online (Alex), en verhuist naar zijn dorp zonder het hem te vertellen, zodat ze kan ontdekken of hij in het echt net zo leuk, slim en vriendelijk is. Maar dan ontmoet ze een vervelende maar leuke jongeman op haar nieuwe werk, en wordt de vraag om Alex steeds kleiner. Oh nee, hoe zal dit nu aflopen.

Alex, Approximately voorkomt dertien in een dozijn te worden door een paar scherpe randjes die de motivatie van Bailey goed onderbouwen. Verder is het zalig zwijmelen in een surfersparadijs.

Alex, Approximately, Jenn Bennett, Simon & Schuster 2017

The Wedding Date

Alexa Monroe walked into the Fairmont hotel in San Francisco that Thursday night wearing her favorite red heels, feeling jittery from coffee, and carrying a bottle of Veuve Clicquot champagne in her purse.

Best romance I’ve read this year. And maybe from the previous year as well, but I’d have to look that up.

And why’s that? Because there’s humans involved, from the main characters to the extras. Because reality gets room in what’s becoming a multi-racial relationship with both participants in busy jobs that don’t just disappear when not needed anymore for creating background. But mostly because the chemistry is just enormous and everything in this story is delicious, even the badder/sadder situations.

If you enjoy romances, you’ll like this one. If you want to give the genre a chance; aim high with this one.

The Wedding Date, Jasmine Guillory, Penguin Random House 2018

De Surprise

91 min.

Ik vind dat Nederlandse romantische comedies heel redelijk zijn. Ik had De Surprise dan ook voor een licht moment bewaard; blijkt het ineens veel meer te zijn dan “oh nee, als ze elkaar maar op tijd op Amsterdam Centraal Station tegenkomen!”.

de surprise filmposter

Blijkt er dus ineens een zwart randje aan te zitten dat op zo’n manier uitgewerkt wordt dat het bijna de spotlights jat. Want een organisatie die euthaniseert op de manier dat de klant het wilt, ook als de klant verrast wilt worden, had makkelijk ééndimensionale nonsense kunnen worden als excuses om de hoofdpersonen bij elkaar te krijgen. Zit er gewoon genoeg achter om door heel de film heen te wortelen!

Ondertussen charmeert Georgina Verbaan iedereen de film af, en zo hield een Nederlandse (en Belgische, en Ierse) film ineens mijn aandacht vast van begin tot eind.

De Surprise staat op Netflix. En een hekel aan Nederlands horen in de film? Er komen meerdere talen langs.

De Surprise, A-Film 2015

Did you hear about the Morgans?

103 min.

Hey, er zijn nog wel onschuldige, niet-frustrerende Hollywood romcoms in deze eeuw gemaakt. In Did you hear about the Morgans? mag Hugh Grant het weer eens proberen, dyhatm posteren doet Sarah Jessica Parker mee als een mildere versie van haar Sex & the City karakter.

Ze spelen een kibbelend stel dat vanuit New York City noodgedwongen vertrekt naar een gat in de MidWest van de VS. Men laat er de autosleutels in de auto’s zitten!

Genoeg elementen om een arsenaal van tenenkrommende clichés te openen, maar iedereen houdt zich in en houdt het bij een charmant plotje dat iedereen menselijk houdt. Men leert zelfs van elkaar.

En zo heb je een film waar je nergens hoeft door te spoelen of weg te kijken, maar gewoon met een zoet en zacht gevoel kan blijven zitten.

Did you hear about the Morgans?, Columbia Pictures 2009