Booksmart

102 min.

What a surprise: female teenagers can be shortsighted, crude and bad decision makers as well! With this film coming from the people behind Superbad and similar material, I was honestly a bit surprised that there weren’t more nudity, body-parts, and/or poop related jokes.

Booksmart posterIn Booksmart two very devoted school-going and study-religious female teenagers and best friends are shocked when they discover that you don’t need to deny yourself a life to achieve the best grades and highest accolades. Even students that *party* turn out to have great grades, which means that the two feel like they’ve wasted their high school years and need to correct it before university. Luckily there are plenty end-of-the-year parties, and a party is what will change everything (they’re still teens, after all).

What follows are American Mr. Bean-like situations that sometimes go on too long, but at the very least gives the young women involved (and one man) room to show that they’re people with flaws and ups and downs and that sometimes you have to do something to discover if it’s someone you are/want to be or not.

That’s also what gives the film its charm: stereotypes are (slightly) dismantled and there are enough believable situations and actions that won’t make you wonder how far away writers are distanced from teenagers and high school.

Booksmart, Annapurna Pictures 2019

Jinn

5 x 30 min.

Licht vermaak nodig in een omgeving waar het hoe dan ook altijd warmer is dan hier, zelfs tijdens een hittegolf? Open voor een mythologie die eens niet Noors is? Met net tweeëneenhalf uur in totaal is Jinn waarschijnlijk de zomersnack voor u!

Jinn posterNou ja, er zijn ook argumenten tegen. De tieners hebben zeer tienerige problemen en het acteerwerk daarin is niet van je van het. De folklore komt er een beetje bekaaid van af, en het tempo ligt zo hoog dat er geen ruimte of zin is om zowel folklore als de karakters die er onder lijden, enige diepgang te geven. Ik noem het een snack voor een reden.

Jordaanse tieners (jawel, de voertaal van deze serie is Arabisch) gaan op schoolreisje naar Petra, maar daar gaan dingen Mis. Goede en kwade jinn beginnen zich met hen te bemoeien, en natuurlijk moet dat recht getrokken worden. Of het de leeftijd of de origine is, maar dit wordt redelijk horror-vrij gedaan, waardoor de show nog makkelijker (door) te kijken is.

Wel eindigt ze met een cliffhanger – was het budget op of wilt men zo graag een tweede seizoen? Hopelijk wordt daarin de folklore verder uitgediept: anders is er weinig om de aandacht vast te houden voor nog tweeëneenhalf uur.

Jinn, Netflix 2019

Normal People

Marianne answers the door when Connell rings the bell.

I should have known that an impatient wait would only lead to disappointment, but I guess such repetitious mistakes make you human. This novel got plenty of accolades, but the summary didn’t particularly appeal me. After one review – one I didn’t even recognise the previous summaries read in – I changed my mind. Blow me away, Rooney.

There was no blowing away, only dragging down and wrestling through (negative) emotions. These two people, the main characters Connell and Marianne, are just …incomplete(?) and manage to simultaneously make it worse and better in the other. So much low self-esteem, depression, (mental) self-harm and words that should be said to improve things, but never are.

I finished this an hour ago and still feel that kind of daze of finishing a story that doesn’t let you come up for air. Of course, no story has to be completely happy, or even have happy moments, but every other word is doubted and dissected. The story involves only a few months, making me wish for these poor people involved for it to be decades because surely everyone deserves to have a mental breather.

And underneath all of it, I couldn’t find anything the author wanted to do with this story. Share suffering? Show us that there is no such thing as normal people? Or that no matter what kind of train wreck, people just can’t look away?

Normal People, Sally Rooney, Alfred A. Knopf 2018

4 3 2 1

According to family legend, Ferguson’s grandfather departed on foot from his native city of Minsk with one hundred rubles sewn into the lining of his jacket, traveled west to Hamburg through Warsaw and Berlin, and the booked passage on a ship called the Empress of China, which crossed the Atlantic in rough winter storms and sailed into New York Harbor on the first day of the twentieth century.

The amount of times I thought ‘this would have been more interesting with a female protagonist’ was more than ten. The amount of times I wondered if Paul Auster has any kind of editing team or editor is even higher. Seriously mate, if you need fifteen-plus item lists to get to almost 900 pages, consider aiming a bit lower in page number.

Oh, and definitely change that ending.

What did I like about this story about a young Jewish boy growing up in fifties – sixties – seventies’ USA? Well, it’s one big ‘What if’ story. Every chapter starts with a new Ferguson, but some of them die, some of them grow up to be sterile, some have parents that divorce, some get into accidents. And Paul Auster shows the impact of all these internal and external factors on a human life.

But besides that, he shares a visual description of every woman in the boy’s life, and of every sexual encounter and masturbation session. And then there’s the lists.

If I’d be more aggressive about this time wasted, I’d create an abbreviated version of this book; instead I just want more ‘What if’-stories that won’t repeatedly tell me about a boy’s first erection.

4 3 2 1, Paul Auster, Faber & Faber 2017

Derry Girls

6 x 25 min.

Ik weet dat ik recent nog iets heb aangeraden waarvan ik hoopte dat jongens/mannen het zouden kijken, maar ik denk dat dit echt té meisjesachtig is.

Derry GirlsTerwijl het niet eens een show is waarvan ik zou zeggen dat het alleen maar over meisjesachtige dingen gaat. De vier meiden gaan naar een nonnenschool, proberen onder huiswerk, vervelende klusjes en straf uit te komen (op creatieve manieren), gaan naar feestjes, hebben ruzie, allerlei tienermateriaal. Het aanhangsel van de groep is zelfs een tienerjongen (arme jongen, hij is Engels tussen al de Ieren).

Het fijne is dat er geen moment excuses worden gegeven voor hun (vrouwelijke) acties. De vier zijn een stelletje tieners met verschillende motivaties, soms gruwelijk irritant, maar nooit “omdat het meiden zijn”. Combineer dat met de setting (tijdens de Ierse Troubles) en je kunt het bijna een antropologisch-geschiedkundig project noemen.

Maar eigenlijk is het vooral gewoon hartverwarmend en opvrolijkend, zelfs als ze irritant zijn. En met zo’n klein aantal afleveringen ben je er doorheen voordat je door hebt dat je ze allemaal lief vindt, zelfs Erin.

Derry Girls, Netflix 2018

 

Amal Unbound

I watched from the window as the boys tumbled out of the brick schoolhouse across the field from us.

This story sometimes feels a bit too much like those introductions to subjects in school books, but is enticing enough to not be bothered by that.

It’s a short story as well: I checked twice if I didn’t happen to download just the first book, or even an incomplete version (I’m so sorry library, it’s me that has the mistrust, not you that deserve it). In 166 pages Amal’s story is told.

She is a young teenager that lives in a small Pakistani village and dreams of becoming a teacher. Her entire life is turned upside down when she says no to a (blackmailing) landlord, moving her from future potential teacher to indentured servant.

This story is inspired by Malala Yousafzai, and as mentioned before, sometimes it shows. Through hardship this young girl learns things and acquires a new view of the world. For that second part (unless you come from a small Pakistani village as well), you should have a look at the novella.

Amal Unbound, Aisha Saeed, Penguin Books 2018

Autoboyography

The end of our final winter break seems almost like the beginning of a victory lap.

Smartest title encountered this year or too thought through? Because y’all, this book is about two young book writers falling in love with each other! I think it’s cute, just as the story.

Tanner is a bisexual male teen that kind of goes back into the closet after his family moves to Utah, specifically a town with a Mormon majority. He’s not even out to his best friend, so how do you handle falling in love with the wonderful, beautiful, very Mormon TA?

It would have been easy to turn this into a pro or con story about religion and Mormons, but both authors stick close to the love story and darn, do they do it sweetly. Just like Tanner and Sebastian can’t seem to think about anything else, it’s sometimes a challenge to not discard the pages without them. Will they? Won’t they? In how many ways will organised religion ruin this?

Characters that aren’t these two sometimes get a bit the short end of the stick, but both secondary characters and surroundings make this a cute high school romance.

Autoboyography, Lauren Billings & Christina Hobbs, Simon & Schuster 2017

 

Spiderman Homecoming

133 min.

Ik had niet echt haast om deze te zien, want Marvel biedt toch elke zoveel maanden hetzelfde ‘nieuws’ aan. En dan ook nog een derde nieuwe Spiderman binnen vijftien jaar? Moh. Andermans enthousiasme wat betreft Marvel had me naar Ant-Man geleid, dus dat was ook weinig motiverend.

Spider-Man_Homecoming_posterMaar dan wil je high school comedy en oké Tom Holland (de derde Spiderman) doet het zo leuk en het is zaterdag, dus vooruit. Genoeg excuses.

Gelukkig slaan ze deze keer de spinnenbeet etc over, en mag Peter Parker in zijn eigen wijk bewegen en spelen. Want hoe tof dat superheld-zijn ook is, hij is een tiener. En deze keer is dat echt duidelijk: schoolreisjes, populariteitsstrijd, gala, huiswerk!

Ander pluspunt is de schurk. Geen cartoonish nick name en dubieuze motivatie, maar ‘gewone’ criminaliteit met een alien tintje door de (noodzakelijke) verbinding met eerdere Marvelfilms. En ook daar scoort deze film op, dat die verbinding eens niet door de strot wordt geduwd.

Alles waar ik zin in had dus, en dat voor een Marvelfilm.

Spiderman Homecoming, Marvel 2017

Young Adult

94 min.

Diablo Cody/Charlize Theron sandwich! Waar Tully juist meer dan verwacht was, had ik hier wél ‘Juno voor volwassenen’ verwacht. Maar deze keer was het weer stukken menselijker in plaats van een bingokaart van superscherpe leuke opmerkingen. Sommige schrijvers kunnen dus wel groeien. young-adult-poster

‘Volwassen’ is in is het geval van hoofdpersoon Mavis zeer ruim toe te passen. Ze vond haar middelbare schooltijd haar hoogtepunt en verdient genoeg geld om niet aangepast mee te draaien in de ‘gewone’ samenleving. Door een uitnodiging komt ze weer terecht in het dorp van het jeugd en gedraagt zich daar dan ook naar. Inclusief het claimen van een vriendje, dat tegenwoordig wel een getrouwde vader is.

Mavis is vervelend, maar altijd net op het randje van meelijwekkend. Kan iemand d’r een tik geven, kan iemand haar helpen.

Dus deze keer ook weer geen wahahaha-comedy, maar een wijze les die met veel ongemak je onder de neus gewreven wordt. Hoop nu maar dat dat hoogtepunt nog komt, echt waar.

Young Adult, Paramount Pictures 2011

The Hunting Ground

103 min.

Of hoe de invloed van geld zó leuk is. Weer een documentaire, weer met een onderwerp waar elk fatsoenlijk mens niet vrolijk van zal worden: aanranding en verkrachting op Amerikaanse schoolcampussen. En dan niet alleen dat, maar vooral ook de manier waarop deze scholen er (helemaal niet) mee omgaan. Tientallen jonge vrouwen durven het aan om te vertellen over hun situatie en hoe ze werden afgeserveerd. Omdat verkrachting op campus slecht voor het imago van de school zou zijn, omdat de verkrachter een sportster is, omdat ze geen nadruk willen leggen op hoe makkelijk studenten aan alcohol kunnen komen, omdat de studentenverenigingen een inkomstenbron zijn en dus niet afgestoot moeten worden.
the-hunting-ground-poster

De hoge heren en dames van de scholen zeggen het natuurlijk niet zo duidelijk voor de camera, want denk vooral aan dat imago en die inkomsten. Het is de strijdbaarheid van alle vrouwen die delen en meedenken om deze realiteit te veranderen dat je niet als een woedend, huilend brok vreten zit te kijken. Sommige vrouwen vertellen zonder enig zichtbare moeite dat ze verkracht zijn, anderen kunnen niet eens de interviewer aankijken. Dit is de schaamte die de autoriteiten zouden moeten voelen, maar bij hen gaat het vooral om de portemonnee.

The Hunting Ground is een afwisseling van talking heads van beide kanten, plus een actie die op een gegeven moment nation wide groeit. Die actie van verschillende vrouwen is ook de hoge noot waarmee de documentaire sluit en je – hopelijk – het idee geeft dat er een einde aan de tunnel is. Dat deze helaas van de kant van de jeugd en studenten af moet komen, in plaats van degenen waarvan wordt verwacht dat ze voor hen zorgen … dat is misschien wel grond voor een andere documentaire, en hopelijk motivatie om je nooit door passiviteit te laten tackelen. Kijk de documentaire ook vooral om het idee dat de aanvaller altijd een grote, enge man is te vernietigen. Wie weet kan het iemand helpen.

The Hunting Ground, Chain Camera Pictures 2015, Netflix