Spiderman Homecoming

133 min.

Ik had niet echt haast om deze te zien, want Marvel biedt toch elke zoveel maanden hetzelfde ‘nieuws’ aan. En dan ook nog een derde nieuwe Spiderman binnen vijftien jaar? Moh. Andermans enthousiasme wat betreft Marvel had me naar Ant-Man geleid, dus dat was ook weinig motiverend.

Spider-Man_Homecoming_posterMaar dan wil je high school comedy en oké Tom Holland (de derde Spiderman) doet het zo leuk en het is zaterdag, dus vooruit. Genoeg excuses.

Gelukkig slaan ze deze keer de spinnenbeet etc over, en mag Peter Parker in zijn eigen wijk bewegen en spelen. Want hoe tof dat superheld-zijn ook is, hij is een tiener. En deze keer is dat echt duidelijk: schoolreisjes, populariteitsstrijd, gala, huiswerk!

Ander pluspunt is de schurk. Geen cartoonish nick name en dubieuze motivatie, maar ‘gewone’ criminaliteit met een alien tintje door de (noodzakelijke) verbinding met eerdere Marvelfilms. En ook daar scoort deze film op, dat die verbinding eens niet door de strot wordt geduwd.

Alles waar ik zin in had dus, en dat voor een Marvelfilm.

Spiderman Homecoming, Marvel 2017

Young Adult

94 min.

Diablo Cody/Charlize Theron sandwich! Waar Tully juist meer dan verwacht was, had ik hier wél ‘Juno voor volwassenen’ verwacht. Maar deze keer was het weer stukken menselijker in plaats van een bingokaart van superscherpe leuke opmerkingen. Sommige schrijvers kunnen dus wel groeien. young-adult-poster

‘Volwassen’ is in is het geval van hoofdpersoon Mavis zeer ruim toe te passen. Ze vond haar middelbare schooltijd haar hoogtepunt en verdient genoeg geld om niet aangepast mee te draaien in de ‘gewone’ samenleving. Door een uitnodiging komt ze weer terecht in het dorp van het jeugd en gedraagt zich daar dan ook naar. Inclusief het claimen van een vriendje, dat tegenwoordig wel een getrouwde vader is.

Mavis is vervelend, maar altijd net op het randje van meelijwekkend. Kan iemand d’r een tik geven, kan iemand haar helpen.

Dus deze keer ook weer geen wahahaha-comedy, maar een wijze les die met veel ongemak je onder de neus gewreven wordt. Hoop nu maar dat dat hoogtepunt nog komt, echt waar.

Young Adult, Paramount Pictures 2011

The Hunting Ground

103 min.

Of hoe de invloed van geld zó leuk is. Weer een documentaire, weer met een onderwerp waar elk fatsoenlijk mens niet vrolijk van zal worden: aanranding en verkrachting op Amerikaanse schoolcampussen. En dan niet alleen dat, maar vooral ook de manier waarop deze scholen er (helemaal niet) mee omgaan. Tientallen jonge vrouwen durven het aan om te vertellen over hun situatie en hoe ze werden afgeserveerd. Omdat verkrachting op campus slecht voor het imago van de school zou zijn, omdat de verkrachter een sportster is, omdat ze geen nadruk willen leggen op hoe makkelijk studenten aan alcohol kunnen komen, omdat de studentenverenigingen een inkomstenbron zijn en dus niet afgestoot moeten worden.
the-hunting-ground-poster

De hoge heren en dames van de scholen zeggen het natuurlijk niet zo duidelijk voor de camera, want denk vooral aan dat imago en die inkomsten. Het is de strijdbaarheid van alle vrouwen die delen en meedenken om deze realiteit te veranderen dat je niet als een woedend, huilend brok vreten zit te kijken. Sommige vrouwen vertellen zonder enig zichtbare moeite dat ze verkracht zijn, anderen kunnen niet eens de interviewer aankijken. Dit is de schaamte die de autoriteiten zouden moeten voelen, maar bij hen gaat het vooral om de portemonnee.

The Hunting Ground is een afwisseling van talking heads van beide kanten, plus een actie die op een gegeven moment nation wide groeit. Die actie van verschillende vrouwen is ook de hoge noot waarmee de documentaire sluit en je – hopelijk – het idee geeft dat er een einde aan de tunnel is. Dat deze helaas van de kant van de jeugd en studenten af moet komen, in plaats van degenen waarvan wordt verwacht dat ze voor hen zorgen … dat is misschien wel grond voor een andere documentaire, en hopelijk motivatie om je nooit door passiviteit te laten tackelen. Kijk de documentaire ook vooral om het idee dat de aanvaller altijd een grote, enge man is te vernietigen. Wie weet kan het iemand helpen.

The Hunting Ground, Chain Camera Pictures 2015, Netflix

Caterpillars Can’t Swim

“Go!”

So I discovered something new (NetGalley), and now I’m sure I’ll never want for something to read ever again. If the subscriptions to two international libraries and Overdrive weren’t going to take care of that, of course.

To the book. Young Adult with the main character having cerebral palsy, living in a very small town and saving another male teen that might not want to be saved. But still, pulling someone out of the water creates a connection.

Ryan feels responsible for Jack after that, even though Jack and Ryan’s best friend Cody try to stop making him feel so. Jack’s not the best, most social, fun loving guy around, while Cody is the pretty stereotypical jock.

What Liane Shaw does – and very nicely so – isn’t hurry either of them into a corner. Yes, someone’s disabled, but not his disability. Yes, someone’s gay, but not his sexuality. And yes, the jock can learn. All characters get room for development, and that doesn’t happen often enough.

It makes for a sweet, soft story, and a nice start of my Netgalley experience.

Caterpillars Can’t Swim, Liane Shaw, Second Story Press 2017

Every Heart a Doorway

The girls were never present for the entrance interviews.

I always feel so fancy when I’m offered books, even though it’s through a subscription and it’s me and a gazillion others. Hey, it’s still a free (e)book!

Every Heart a Doorway had been mentioned in the online reader circles I visit, viewing it as the Messiah of LGBQT-friendly YA versus ‘there was an attempt’. So basically, the usual range of opinions online.

All the characters in this tiny novel (little over 100 pages) once visited a fairy-ish world and are now back in the world as we know it. To deal with this, and to temper their hopes on ever return again, they’re at a school. Some come from gruesome worlds involving death and/or vampires, some lived in technicolour happy worlds.

Like being lost in your supposed home world isn’t enough to deal with, murders start to happen.

I’m on the ‘moh’ side of opinions. This novel feels like a set up for something bigger and possibly better. And LGBQT-friendly? One of the characters seems to be trans*, while an other calls herself asexual. It’s mentioned in passing, not as a main, defining point. Which is good, but I wouldn’t use it as its unique selling point. What is? I don’t really think it has one.

Every Heart a Doorway, Seanan McGuire,

The Gemma Doyle Trilogy

A Great and Terrible Beauty
Rebel Angels
The Sweet Far Thing

This is a ton of words about a girls only boarding school in Victorian society. I think each goes over the 600 pages mark, with the last one ending in double that. No wonder I didn’t manage in the three weeks the library gave me, no matter how easy to read the novels are.

It’s not just boarding school; main character Gemma has to adjust to a new country (she moves to England from India), her family falling apart, and oh yeah – having a magical connection to another world.

So, Gemma has to juggle new friendships and enemies, magic, society’s expectations of a young woman, school, and a crush on a may-or-may-not-be bad guy.

Usually the first book out of a series, is the strongest, but I think I enjoyed the second one more this time. Everything and -one is fitted more into the right space, and the magical world(s) are developed a bit more. The third book is seemingly never ending, but gives a sobering, slightly surprising conclusion.

I’d take breathers between the three of them, or just go for Libba Bray’s other work. The Diviners, for example.

The Gemma Doyle trilogy, Libba Bray, Random House Children’s Books 2007

De Graces

Iedereen zei dat het heksen waren.

Ik weet verdorie niet meer wie dit me had aangeraden, want daar wil ik graag even een hartig woordje mee spreken. Brr, YA volgens het cliché boekje. En werd het op de achterkant ook nog aangeraden voor fans van Twilight en Beautiful Creatures. Had ik nu maar van te voren het boek opgegeven.

De echte naam van de hoofdpersoon leren we niet eens; zij besluit zichzelf eens River te noemen en daar doet iedereen aan mee. River dus, en ze is nieuw in een kleine stad en al snel wordt ze net zo betoverd en/of obsessief met de mysterieuze familie die al tijden daar woont. En mysterieus is.

Maar met River is er ook Iets Aan De Hand. Daarvoor wordt de lezer zo’n tweehonderd pagina’s aan het lijntje gehouden, terwijl de mysterieuze familie al snel gewoon wat eleganter dan de rest lijkt. De andere karakters mogen tweedimensionaal blijven, River krijgt alle ruimte om onduidelijk en chagrijnig te zijn.

Is er dan misschien nog iets van een uitsmijter, een diamantje in de modder? Neuh. Zelfs als River eindelijk de boel uitlegt, wordt het lauwwarm geserveerd met een duidelijke opening voor boek twee. Ze mag het doen zonder mij.

De Graces, Laure Eve, Van Goor 2016