The Power

Dear Naomi,

I’ve finished the bloody book.

And Dud Read in February goes to The Power. If there wouldn’t have been some well timed critiques read, I would have walked headfirst into disappointment, because so many people were so_positive about this one.

I mean, Margaret Atwood supported the author in this (at least, that’s what’s mentioned in the acknowledgments), critics mentioned a science fiction story that would make you question patriarchy, the poison of the male fragility, how power corrupts and so on. All that, and teenage girls managing to shoot electricity from their hands.

But then there’s the execution, and the execution is crummy. There’s no fiber, no rhythm, no connection between the characters, the chapters, the paragraphs. It’s an idea dump, sketches of world building that are deserted before you can imagine the image. There’s no push to care about these characters, the worlds they (try to) destroy or build up. It’s not refined enough to add men(‘s right activists) without making it feel like the story is excusing them, and the conclusion of Power Corrupts is clear from early on.

Just don’t bother; I’m sure there are books out there with similar themes that do manage to come out more balanced.

The Power, Naomi Alderman, Hachette 2016

 

Acceptance

Just out of reach, just beyond you: the rush and froth of the surf, the sharp smell of the sea, the criscrossing shape of the gulls, their sudden, jarring cries.

And the Southern Reach Trilogy is done. As it looks like I haven’t reviewed the previous novels, I’ll just judge the entire trilogy in one go. It’ll be easier than just Acceptance, the last (and biggest) novel.

The Southern Reach Trilogy is an eerie set of books you’d best ignore if you like your conclusions clear and your clues obvious. In these three books, especially the first one, a lot of uncomfortable weirdness builds up, but Jeff VanderMeer doesn’t give you a breather.

There’s an unfamiliar place where life functions along different rules. It infects, it controls, it changes the research teams that enter, and no-one seems to be able to understand if it’s aliens, the planet itself, or something they can’t even think of.

The first two books are small ones, just enough to give the reader the creeps without feeling like you’re being brought along for a ride to nowhere. Acceptance might mean that the people involved are accepting, but the reader will have to do without a clear answer. The creeps stay though, just in a lesser amount.

Acceptance, Jeff VanderMeer, HarperCollins 2014

3%

8 x 49 min.

Zo’n tv-show die ik al best lang in mijn Netflix-lijst had staan, maar pas ging proberen toen mijn 20-jarige stagiaire het aanbeval. Terwijl wij nu niet bepaald qua mening regelmatig op dezelfde golflengte zitten.

De show stond zolang in mijn rijtje omdat ik wist dat ze Zuid-Amerikaans (Braziliaans) is, met Portugees als voertaal. Ik kijk liever niet te veel niet-Engelse series tegelijkertijd, zeker niet sinds ik weer Engels ben gaan studeren. Hoeveel taal past in je hoofd, tenslotte? In ieder geval, hoor ik meteen Engels! 3% heeft dus ook een gesynchroniseerde optie, maar daarmee zitten ze zo vaak naast de articulatie van het origineel dat ik gewoon ondertiteling aanraad. Aangenomen dat je geen Portugees spreekt.

3% posterMaar wie of wat is die 3% dan? De 3% zijn mensen die Het Proces succesvol doorlopen en hun sloppenwijken kunnen inwisselen voor een zogezegd utopie. Dat Proces is alleen nogal bruut, dus er zijn ook wat tegenstanders van. Met teksten als ‘niet iedereen verdient hetzelfde’ en ‘alleen als je je uiterste best doet verdien je een beter leven’ is dat ook wel te begrijpen.

In acht afleveringen (had wel met één of twee minder gekund, maar het tempo zakt nergens echt in) volgt de kijker een groep die graag door Het Proces heen wilt. Voor uiteenlopende redenen, natuurlijk.

Het is aantrekkelijk vermaak met – voor mij zeker een pluspunt – een diverse cast. Als je Hunger Games in tv-serievorm wilt, kun je aan 3% geen buil vallen.

3%, Netflix 2016

10 Cloverfield Lane

106 min.

I don’t watch a lot of thrillers, definitely not those involving aliens because I really don’t like aliens (I’m sorry, aliens). This movie – like The Invitation – was sold to me as ‘just scary, not gross’, and because I have the human need to be scared by (outrageous) things, 10_Cloverfield_Lane posterI added this to my Netflix list. I was promised very little aliens as well.

10 Cloverfield Lane uses one of my favourite tropes for horror/thriller/scary stuff: are humans not the worst monsters?

Michelle is in a car crash and wakes up in a bunker. The owner of the bunker says it’s for her own sake, because something bad happened outside, but isn’t particularly sharing about what this badness is. Instead, he seems to care more about her fitting into the image of what life in the bunker should be.

It’s easy to say too much, so I’ll stick with ‘Is he being a scary mean guy for a reason, or just because he is a scary mean guy?’. The movie balances nicely between those options, and after finishing it you may find yourself thinking that the other option would have been better.

10 Cloverfield Lane, Paramount Pictures 2016

The Library at Mount Char

Carolyn, blood-drenched and barefoot, walked alone down the two-lane stretch of blacktop that the Americans called Highway 78.

This is one book that could do with the cleaning up of of TV-script writer. There’s so much violence, described in detail, that could be put away behind an (atmospheric) description or implication instead.

While the plot’s got plenty of things going for it. Mysterious not-alien, godlike but not gods creatures that look like humans, call themselves librarians but are able to do about anything? International mythic elements used to show these skills and knowledge, and something going on underneath the surface to spur things into action? Yes, yes, and yes.

But then there’s a conclusion that can elicit little more than a ‘mwoh’, possibly also because you’ve been beaten into a pulp by all the abuse, rape, murder and torture.  So maybe Scott Hawkins can release his notes about the world he build, and give someone else a chance with it. That way we get more of the story behind the librarians, and less of the blood and pain that made them the way they are.

The Library at Mount Char, Scott Hawkins, Crown Publishers 2015

The Dark Tower

95 min.

Tsja. Het had heel veel kunnen zijn, een film over de fantasy scifi van-alles boekenserie van Stephen King. In plaats daarvan probeerde het vooral even van alles aan te stippen, zonder al te veel op te letten op wat het bronmateriaal aanbood.

the dark tower movie posterDus wordt er een jongen toegevoegd, en details van zo’n zes boeken rond gesprenkeld. Hij heeft visioenen van een andere wereld met daarin een donkere toren, maar dan blijkt hij nodig voor de doelen van de slechterik, dus mag hij ook die andere wereld in. Gelukkig is er een held, de laatste van zijn soort, en daardoor emotioneel op de standaard Remi-manier.

Idris Elba (de held) doet nog wel zijn best, en je gunt hem een spin off of op zijn minst een mini-serie waarin we meer van zijn achtergrond leren. De slechterik lijkt vooral een donkere outfit genoeg motivatie te vinden om slecht te zijn. Er wordt niet genoeg gedeeld, en moeten we ons echt wel zorgen maken als de toren valt?

Men zou bezig zijn met een televisieserie voor de boeken. Geef Elba nog een keer een kans, en laten we de rest vergeten.

The Dark Tower, Sony 2017

 

 

The Shore

When news of the murder breaks I’m in Matthew’s, buying chicken necks so my little sister Renee and I can go crabbing.

A collection of stories all involving The Shore, a group of islands near the coast of Virginia. Some characters move through different stories, others only get a few pages. There’s whiffs of magic for some, (post)apocalyptic disaster for others. It’s a collection of island stories, throughout time.

The Shore seems to devour the people that want more, know more, creating a bubble inside the already bubble-like surroundings. Better to keep your mouth shut, your eyes down, your dreams small.

Yet this never makes the stories bitter; the majority seem to be light and fragile like the bubble it plays in. Is this really such a bad life, or just like any of those on the mainland?

The Shore starts strongly, but could have moved the stories around more to keep the appeal up. Now there’s a too clear peak with the feeling of an okay-ish aftermath.

The Shore, Sara Taylor, Penguin Random House 2015

The Abyss Surrounds Us

Any other morning, I’d dive into Durga’s observation bay without hesitation, but this is the day before my life begins.

Scifi pirate lesbians with mutant turtles! In the ocean(s)! Honestly, if that’s not up your alley, I don’t know what else to say to sell you on this (again, short) story.

In a world where huge, mutated sea creatures defend all kind of ships, Cass Leung’s maiden voyage as a trainer of one, goes completely belly up. Yes, because of the previously mentioned pirates.

Emily Skrutskie creates a steampunk-ish, Guillermo del Toro-ish (I’m thinking Pacific Rim) world that’s honestly ripe for the taking by any television-bobo’s, it’s such a complete package. Entertaining, different, diverse characters, fun, action, romance, bam bam boom.

Is there going to be a sequel? Could well be. Is it necessary? Not exactly, if you’re looking for a very quick read (again, just 200 pages in the e-reader), you’re more than fine with this one. After that, pay it forward into the direction of the Hollywood hotshots you know.

The Abyss Surrounds Us, Emily Skrutskie, Flux 2016

Chappie

120 min.

Vaak genoeg proberen actiefilms de Gevoelige Momenten de kijker door de strot te duwen: “hier, kijk, we zijn meer dan explosies en geweld!” Chappie doet dat beter, maar maakt er op andere gebieden weer een onherleidbaar zooitje van. Is dit een science fiction film, een buddy movie, avontuur? En waren de artiesten van Die Antwoord echt essentieel?
Chappie filmposterNu is ‘essentieel’ bij een film als deze natuurlijk een woord dat heel los gebruikt kan worden. Een verhaal over politierobots en artificiële intelligentie en nature versus nurture had op een niveau terecht gekomen waardoor je er nog een maand over doorpraat. Het werd Chappie. Een Johannesburg waarin de politie gesteund wordt door robots en zo (eindelijk) flinke successen tegenover misdaad kan behalen. De slechterik is de jaloerse meneer die liever zijn robot gebruikt ziet, terwijl de ingenieur van de robots liever nog wat menselijkheid aan ze toevoegt. De mislukte criminelen (Die Antwoord plus één) zijn de katalysator die het bij elkaar brengen. Zij willen namelijk ook wel zo’n robot, maar door het experimenteren van de ingenieur krijgen ze eentje met zoveel AI dat ze ‘m helemaal moeten opvoeden.
Zo zijn er gecharmeerde glimlachjes door Chappie‘s acties, maar vooral een boel vragen. Hoe lang is dit al bezig, waarom communiceert dit bedrijf zo slecht (intern), ALLEMENSEN hoeveel criminaliteit is er wel niet in deze stad? Is dit iets hoopvols, een aanklacht, en zo ja, waartoe precies? En moeten we nu wel of niet bang zijn voor AI?
Het zwabbert door tot het einde, om af te sluiten wanneer het interessant wordt. Lap, weer geen District 9 van Neil Blomkamp.
Chappie, Kinberg Genre 2015

Radiance

Come forward.

First of all, I’m not very fond of the novels that show their story through a collection of notes, diaries, pamphlets, and so on. Add those as decoration, but it feels too fragmented to build a story from. Or that’s simply laziness from me.

Secondly, there’s more room for world building than plot. Yes, I know, me complaining about too much world building? On this blog? But with Radiance there is no balance between the two. Character names are thrown around while my mind’s still reeling from learning about Mars’ society, more time spent on the interior of a space ship than motivation of caring for the main characters. Who are even the main characters?

The main plot – at least I think it is – is about how a company tries to reconstruct the disappearance and or ending of one of their employees. This being a film company, and the employee being a director and daughter of a Well Known Director, makes things just a bit more glamorous.
Because that’s what Radiance is, glam. Shiny. A picture book set in words.

 

Radiance, Catherynne M. Valente, Corsair 2015