De geniale vriendin

Vanochtend belde Rino.

Naar mijn idee is de meeste hype over Elena Ferrante (wie is het echt?) en haar boeken alweer voorbij, maar zoals wel vaker gezegd: soms lees ik het liefst gehypete media ver na de hype, zodat ik ze neutraal kan ervaren. Voordeel met boeken is dat ze dan ook makkelijker in de bieb verkrijgbaar zijn.

Ik ben nog steeds vrij van mijn TRL, en De Geniale Vriendin leek licht genoeg tussen wat ik net had gelezen en nog ging lezen. Plus dat het gewoon een titel was waarvan ik net genoeg wist om het te herkennen in de bibliotheekkasten.

Enfin, dit is pas het eerste boek uit een serie, maar ik vermoed dat de anonimiteit van de auteur flink heeft bijgedragen aan de hype. Want ja, men krijgt een eerlijk kijkje in naoorlogs Napels, armoe versus rijkdom, de rol van meisjes en vrouwen en hoe sommigen daar uit proberen te klimmen. De levens van Elena en Lila in fijn detail, met Napels als heel de wereld. Een variatie van afwijkende karakters komt langs, en het is allemaal makkelijk weg te lezen. Maar wat wordt er gelezen?

Met een mannelijke auteur was dit alles waarschijnlijk een Groots Literair Werk genoemd, waar deze boeken weer als pulp en vakantieverhalen worden genoemd. Er is weinig meer dan het opgroeien van de twee meiden, en in hun opgroeien zit protest tegen de rol van vrouwen, het gezin als bouwsteen van de samenleving, hoe (gebrek aan) geld verschillende soorten rijkdom in de weg zit. Het is een interessante en frustrerende blik op recente geschiedenis, maar het eindeloos meeslepende en verslavende heb ik niet ervaren. Voor wie dat wel doet: er zijn nog drie andere boeken.

De geniale vriendin,  Elena Ferrante, Wereldbibliotheek 2013

Dear White People

10 x 30 min.

Ik kreeg het niet voor elkaar om de film te kijken, maar gelukkig hielp Netflix (weer eens): nu is er ook een serie.

dear-white-people-netflixMet hetzelfde gegeven: zwarte studenten op overmatig witte campus die in mindere en meerdere mate tegen racisme ingaan. Hoofdpersoon is misschien wel Sam met radioshow Dear White People, maar – heel fijn – anderen krijgen elk ook een aflevering. Iets met ‘verschillende, nodige invalshoeken’ en zo.
Zo leer je waarom sommigen “zo min mogelijk zwart” willen zijn, of hoe het is om waarheid te ontkennen voor je eigen veiligheid.

En door het evenwicht van continu activisme en ‘ik wil gewoon leven, hoe dan ook’ wordt Dear White People geen eenzijdig pamflet. Hoeft ook niet; de ervaring van met de neus op de bittere feiten gedrukt worden gebeurt toch wel.

Dear White People, Netflix 2017

Rogue One

133 min.

Definitely more fun when you watch it without knowing too much of the Star Wars universe and stories. And don’t act like it’s an international embarrassment if you aren’t rogue-one-posterwell-versed in its material.

Anyway, there’s another female brunette who needs to fight the baddies. She doesn’t want to at first, but Things Change and she realises that the Rebellion needs to succeed. After a dark (literally and figuratively) first half, it’s for the viewer clear as well.

In my mind Star Wars movies have always been different shades of sand colours, so the beautiful shots of the beachy planet definitely left me pleasantly surprised. So did the tempo, never giving you the feeling that there’s filler or that you’re stuck in your chair for another [x amount] of minutes. And yes, it is watchable with nary a clue about its background.

Think Indiana Jones in space, think explosions, narrow escapes and aliens and you have an entertaining two hours at the ready.

Rogue One: A Star Wars Story, Lucasfilm 2016

Half A King

There was harsh gale blowing on the night Yarvi learned he was a king.

Like with Robin Hobb, Joe Abercrombie is one of those fantasy writers I’ll always try a book from. Even when I know that they’re seemingly unable to write solo books, ending up in me having to wait for the next (and the next) book. At least Abercrombie sticks to trilogies (for now?).

Main character Yarvi is a cripple, a failure, no matter how royal his blood is. The only reason that he still becomes king is because he’s next in line. But in the harsh world of Joe Abercrombie’s books nothing stays good and whole for a long time, and Yarvi has to go on a mental and physical trip to reclaim his place in the world.

As always, it’s a quick, appealing read that leads past strange characters and surroundings. The only thing that is keeping me from immediately picking up book two and three (Abercrombie published these series in a year and a half) are the absolutely great reviews for the second book and the terrible ones for the third. Will I manage to give up on the story before the end? Until then, Half A King is a proper Joe Abercrombie story for your less-than-fresh fantasy needs.

Half A King, Joe Abercrombie, HarperVoyager 2014

The Incorruptibles

We rode through fields burning like the plains of Hell – Fisk on the black, Banty on the roan bay, and me on Bess, the mule, leading a string of ponies.

The disappointing news: it’s part of a series. The good news: a darker fantasy without becoming overly gruesome, some tense world building without it being on the level of George R.R. Martin.

Two men need to lead a bunch of scouts, soldiers and other along a river boat full of important people. The boat is fueled by a jailed demon, the mountains are full of ancient, sardonic creatures and the family’s guest turns out to be the one reason for or against war with neighboring countries.

This is a gray, grimy fantasy, and – except for the reminiscing, oh-so-different story teller – pretty trope and cliché free. It’s up there in creations from Joe Abercrombie. There’s story and there’s world, neither of them are just very pretty.

The Incorruptibles, John Hornor Jacobs, Gollancz 2014

The Magician

The charity auction hadn’t started until well after midnight, when the gala dinner had ended.

Nergens op de cover of info-flap staat beschreven dat dit het tweede boek uit een serie is, in plaats van alleenstaand. Niet dat het veel uitmaakt hoor, alles wordt in hapklare brokken opgediend.

Er is Nicholas Flamel, zijn vrouw en andere onsterfelijken en die vechten tegen andere onsterfelijken die mensen in slaven en voer willen veranderen. Er is een tweeling, de machtigste tweeling ooit, zodra ze hun magische machten onder conreole hebben en aan welke kant zullen ze eindigen?
Er zijn – puntje voor de auteur – mythische creaties en eens niet alleen uit de westerse wereld. Gooi daar explosies, woeste magie en geheime bad guys bij en het kan zo in het rijtje voor-kinderen-ook-super-vermakelijk-boven-20.

Alleen dat gebrek aan duidelijkheid hè. Liep ik tegen een open einde omdat de auteur niet genoeg had aan 500 pagina’s.

The Secrets of The Immortal Nicholas Flamel: The Magician, Michael Scott, Random House Children’s Books 2008

Wool

The children were playing while Holston climbed to his death; he could hear them squealing as only happy children do.

Authorities deciding that they know what’s best for you down to every little detail, are terrifying. Living in a world where you can’t escape them because your world is one big silo, probably makes things even worse.

The sky outside is poison. The silo is a micro-climate, and thinking about going outside, changing the inside processes and authorities, are enough to get you sent outside, to clean. Because even though the world outside is a wasteland, authorities still want their lenses trained on it.

And when there are rules about what you can’t and can think about it, there is rebellion. But is there a better world out there, or will they have to do with what has been the entire world for decades?

Hugh Howey creates a stark world in a superb visual way. The characters are gritty, but never more or less than human (although the villain leans a little bit towards 2D). And even though it’s part of a series, it absolutely holds up on its own.

Wool, Hugh Howey, Century 2013