The Ninth Rain

You ask me to start at the beginning, Marin, my dear, but you do not know what you ask.

Yoohoo, traditional fantasy alert! Although.. our unlikely heroes this time are very unlikely and not all that heroic. Not yet anyway, but of course this is the first book in a series.

The Ninth Rain plays out in a pretty much post-apocalyptic world. There’s the memory of darkness and despair, but some are living through it more than others. There’s an ancient race that should have been the heroes but fell, there’s humans that – like humans do – just toil on. And then there’s a threat of things that might just come again.

Yes, there’s the burly male, the scared little young woman with more power than she can control and the eccentric bringing them all together, but they don’t fit their clichés exactly. Combine that with a luscious world building and it matters very little that this plot has been done before. You get that comforting ‘Down the fantastic rabbit hole’-feeling in return.

The Ninth Rain, Jen Williams, Headline 2017

How to Love a Jamaican

The first time I saw Cecilia, she was the only other black girl in our small group during freshman orientation.

I like pleasant surprises.

After a frustrating couple of hours concerning my e-book reader app, I ended up with Libby. To make sure it was the app and not my tablet (six years old), I borrowed something to make sure the novel would show. How to Love a Jamaican was that novel, and it showed.

It’s also a collection of (short) stories, for those that are apprehensive about those (like myself). They all involve a Jamaican, Jamaica and love in some kind of way – self, family, friendships, romantically.

I know that PoC authors and their stories are all too often described as “colourful” or “vibrant” so I’m going to refrain and say that these stories were fun, even when they subject wasn’t. There was a certain kind of life in them, even when you can’t recognise the situation mentioned. Immigration is a part of these stories, but not the story, and – what a surprise – all protagonists go through the same things people in white authored stories go.

All in all, this was a great start with my new reader app and it better continues delivering.

How to Love a Jamaican, Alexia Arthurs, Ballantine Books 2018

The Dark Crystal: Age of Resistance

10 x 50 min.

Some things you have to give a second chance, I guess. Even a bit of a third. Worse was that I didn’t like how I didn’t straight away love this. Original fantasy! Puppetry! Diverse world-building! Meanwhile I could only notice how the puppets didn’t completely move the way they should, while plot barely seemed to move at all.

dark crystal posterI felt this frustration for 2 – 3 episodes, when episode 4 suddenly clicked (episode 7 is still the best, though). I stopped watching the artistry of it all. Maybe it’s because several plot lines come together, or because you start to catch on to the world these stories move through. The writers hold no punches, making stakes high and losses real and touching. The comedy is cute and cheeky, the terrors legitimately scary.

It’s enthralling and adventurous but I think my biggest argument for watching is how much heart it has.

So yes, it might take some time to adjust to what you’re watching. But try!

The Dark Crystal: Age of Resistance, Netflix 2019

Just One Damned Thing After Another

There have been two moments in my life when everything changed.

Time travel! Dinosaurs! Bad guys and unlikely heroes! First book of a series!

Yes, I know, I will forever be overly bitter by the fact that a standalone fantasy novel is hard to find. Sue me (don’t sue me).

On the other hand – I’m a sucker for time travel and will accept a lot for the sheer fact of time travel being involved. It’s just a convenient genre: you get history, adventure, romance (often), sometimes science fiction – all in one book.

Just as in this case. Just One Damned Thing After Another has the scrappy heroine with the dodgy history, very villain-y villains, dinosaurs and mentions enough historical events to make sure you don’t forget the time traveling part. Jodi Taylor provides the majority of this with a bit of tongue-in-cheek, which (might) make(s) the reader more acceptable of the times when things get a bit too trope-y. Is that me complaining about getting everything I wanted from this kind of story? Yes.

If there wouldn’t be sequels, there wouldn’t have been several set-ups that took (a bit) too long to pay off. Without the scrappy heroine-background, there would have been less time spent on moping and self-pity.

So, yes, this is what to expect from the genre. I was just hoping for more.

Just One Damned Thing After Another, Jodi Taylor, Accent Press 2013

Ninguém Tá Olhando

8 x 25

Netflix biedt het aan als Nobody’s Looking, maar op deze manier weet je tenminste gelijk dat het ondertiteling lezen wordt.

nobody's looking netflixDeze korte serie (ik keek ‘m in een avond en kon nog om tien uur naar bed) gaat over een bureau van beschermengelen waarin een nieuwe aanwinst redelijk snel elke aanwezige regel overtreedt en er nogal een zooitje van maakt. Voordeel van deze serie is dat er ook niet veel meer aan het plot is: niet meerdere plotlijnen die door elkaar lopen en in het niets verdwijnen – dit is gewoon wat er aan de hand is. En dat is vermakelijk.

Tussendoor zijn er nog kleine steekjes onder water over hoe vreemd en kwetsbaar mensen zijn, maar zelfs beschermengelen accepteren dingen ‘omdat het nu eenmaal zo is’, dus zoveel pijn doen die steekjes niet.

En, als roodharige, is het grappig om eens niet de zielloze maar juist de brave hendrik te zijn. Al lijkt het bij sommige beschermengelen wel alsof het niet hun natuurlijke haarkleur is …

Nobody’s Looking, Netflix 2019

 

Men in Black: International

114 min.

Oef, wie heeft hier de beslissingen gemaakt? Chris Hemsworth en Tessa Thompson waren een redelijke combinatie in Thor Ragnarock, met Men in Black was er al een duidelijke template om mee te spelen, en het in de zomer parkeren betekent dat het voor iedereen duidelijk is dat verwachtingen niet te hoog moeten zijn, toch? En dan nog zo’n mislukking.

men-in-black-international-posterWant dat is het probleem van deze film: het is saai, en suf, en ongemotiveerd. De ‘grappige’ momenten landen niet, de ‘spannende’ momenten zijn een verzameling van snel-bewegende beelden zonder kop of staart, zelfs de slechteriken lijken niet zeer gemotiveerd? En waar zijn al de cameos, de lopende grap dat verschillende beroemdheden wereldwijd eigenlijk aliens zijn? Zo ploetert het maar door met een conclusie die van mijlenver te herkennen is; als je tussendoor niet afgehaakt bent.

Meestal heb ik suggesties over hoe een film beter had kunnen zijn aan het einde er van; nu had ik het al na de eerste tien minuten. Heel Men in Black: International voelt aan alsof je de restjes van een leukere, vlottere film aan het bekijken bent. Het transport naar verschillende landen is nog wel het leukst gedaan, eigenlijk.

Men in Black: International, Sony 2019

La casa de las flores

13 x 30 min.

Nog niet genoeg drama in je leven? Zeker niet als het in de vorm van een telenovela is? Ik werk me langzaam door het Spaanstalige aanbod van Netflix, en na Las Chicas del Cable kwam ik terecht bij La Casa de las flores oftewel Het huis van bloemen/The House of Flowers. U raadt het misschien al: deze keer speelt het drama zich af in een bloemenwinkel.

la_casa_de_las_flores_posterDeze keer volg je een familie die op het eerste oog traditioneel, hecht en gelukkig is. Dat eerste oog houdt het niet lang vol, maar het imago van zowel de familie als de winkel is heel belangrijk, dus er wordt in allerlei bochten gedraaid en gevouwen om alles binnenhuis te houden. Dat lukt sommige familieleden íets beter dan anderen.

Dit is gemaakt voor (leed)vermaak; geen van de karakters hebben veel ruimte om zich te bewijzen als iets anders dan een karikatuur, en de ontwikkelingen volgen zich zo snel op dat je bijna een rooster bij moet houden om te zien waar wie nu weer in vastgeraakt is. Maar niets mis met vermaak, en dit is zo af en toe van het niveau kakelen. De boeketten steken er af en toe bleekjes bij af.

La casa de las flores, Netflix 2018

 

The Drawing of the Three

The gunslinger came awake from a confused dream which seemed to consist of a single image: that of the Tarot deck from which the man in black had dealt (or purported to deal) the gunslinger’s own moaning future.

I really thought I had read more from these series, but I’m pretty sure I would have remembered this book if I would have. So here we are, the second book in the Dark Tower series. Now I definitely understand people’s confusion about trying to tell this story/these stories in just one movie.

As usual with series, it’s a bit of a challenge to not spoil previous books, especially because I can’t remember anything from the first novel. Luckily, in these editions is a handy ‘Here’s What You Missed’ part before the story picks up again.

What you probably should know, starting these series, is that this is eerie Stephen King, not straight shooter/thriller Stephen King. There’s fantastical elements but also some that veer quite close to horror territory, and there’s not many straight plot lines. If you don’t mind that and are looking for (the build up of) an epic, I’d definitely recommend trying this series.

The Drawing of the Three, Stephen King, Sphere 1990

Career of Evil

He had not managed to scrub off all of her blood.

This is going to be a grumpy review, with some (mild) spoilers.

First of all, why did I expect things to be much less misogynistic because of a female author (Galbraith is J.K. Rowling)? Was that a very stupid idea? Don’t we know already from the serial killer’s actions that he really doesn’t like women? And I know she isn’t the most original writer, but really, we had to put rape in a woman’s background?

Okay, to the story. Cormoran Strike is still a big, ungainly, ugly private detective that can barely keep his agency upright. Robin, intelligent, smart, fun and kind of attractive, is still his partner/employee/potential love-interest. This time the case seems to be quite personal, because Robin gets sent a severed leg, at the office! This seems to be the gateway to learning a bit more about her, but sadly there isn’t much cheer to be had about this. And all the while is just misogyny left and right, oh – with some romance sprinkled in.

Because in the previous books, and about the previous books, there had been plenty of comments about how Robin and Cormoran should start something, but Robin’s engagement (to someone without any visible redeeming feature) always kept that off. So when that changes, both people involved seem to fall back to something instinctual that means you suddenly have to get romantic feelings about the people close to you. It feels so shoehorned in that I wonder if Galbraith wasn’t writing some romance on the side and swapped documents from time to time.

There’s plenty of good detectives out there, and J.K. Rowling writes enough if that’s the shot you were looking for. But you can dodge this one.

Career of Evil, Robert Galbraith, Sphere 2015

De geniale vriendin

Vanochtend belde Rino.

Naar mijn idee is de meeste hype over Elena Ferrante (wie is het echt?) en haar boeken alweer voorbij, maar zoals wel vaker gezegd: soms lees ik het liefst gehypete media ver na de hype, zodat ik ze neutraal kan ervaren. Voordeel met boeken is dat ze dan ook makkelijker in de bieb verkrijgbaar zijn.

Ik ben nog steeds vrij van mijn TRL, en De Geniale Vriendin leek licht genoeg tussen wat ik net had gelezen en nog ging lezen. Plus dat het gewoon een titel was waarvan ik net genoeg wist om het te herkennen in de bibliotheekkasten.

Enfin, dit is pas het eerste boek uit een serie, maar ik vermoed dat de anonimiteit van de auteur flink heeft bijgedragen aan de hype. Want ja, men krijgt een eerlijk kijkje in naoorlogs Napels, armoe versus rijkdom, de rol van meisjes en vrouwen en hoe sommigen daar uit proberen te klimmen. De levens van Elena en Lila in fijn detail, met Napels als heel de wereld. Een variatie van afwijkende karakters komt langs, en het is allemaal makkelijk weg te lezen. Maar wat wordt er gelezen?

Met een mannelijke auteur was dit alles waarschijnlijk een Groots Literair Werk genoemd, waar deze boeken weer als pulp en vakantieverhalen worden genoemd. Er is weinig meer dan het opgroeien van de twee meiden, en in hun opgroeien zit protest tegen de rol van vrouwen, het gezin als bouwsteen van de samenleving, hoe (gebrek aan) geld verschillende soorten rijkdom in de weg zit. Het is een interessante en frustrerende blik op recente geschiedenis, maar het eindeloos meeslepende en verslavende heb ik niet ervaren. Voor wie dat wel doet: er zijn nog drie andere boeken.

De geniale vriendin,  Elena Ferrante, Wereldbibliotheek 2013