Queen Sugar

13 x 60 min.

It’s no secret that I enjoy family epics, be they written or on screen. It’s a way in which writers (and actors) can show how much they now about character-creation, and if done well, can shove plot and world-building to the background. In the case of Queen Sugar, that isn’t done exactly – the cinematography of this show alone is making it worthwhile to watch.

queen_sugar_posterIn the beginning everything is clear. Three siblings come together because of a family emergency and disagree with each other on everything. Something happens, and they’re stuck together longer than desired. It’s the acting of everyone involved – down to the young boy – that makes you actively root for them to find each other again, and get what they desire.

Queen Sugar plays out in and around Louisiana, shown in such luscious colours that the few times in and around Los Angeles feel flat and fake. It’s clear that this state is another world, and some siblings fit in better than others.

It’s of little importance if they siblings learn that they work best when together and if they get what they want in the end (although I’ve learned that there’s four seasons, so who knows what will still happen?). Solely the looking and listening might be enough for you to enough this first season – which does fine on its own.

Queen Sugar, OWN 2016

Girl Runner

This is not the love song of Aganetha Smart.

I can point out the different disappointments in this book clearly: the biggest one being the obvious twists to prevent explaining a plot line. This can happen maybe once or twice and should be done well – not something that basically amounts to ‘BUT FIRST’.

For starters, I’m not too fond of two story lines in different times, especially not when brought together through a seemingly random connection. Jump through time or let people age; it’s not that hard. In this case I accepted it because I was curious about the subject: first long distance female runner at the Olympics. Canadian history. Canadian writer. Bring it.

But it’s Aganetha young and very old, and a story line tacked on that isn’t explained – and just barely – until the last ten pages. With Aganetha not being the most charming protagonist, it doesn’t make caring easier. Give me more about the world she grew up in if you can’t or won’t sell me on your main character.

All this creates the feeling of “this could have been more”, which might be more frustrating than this entire novel is.

Girl Runner, Carrie Snyder, Harper 2015


“Would you mind if I measured your extremities?”

Never thought that I’d be disgruntled by a happy ever after, but here we are.

The nice things about this story: a love for fountain pens, writing, language and for the majority of the time a very grounded few of oneself of the protagonist. It starts out as a fun, coming-of-age story with a weird quirk. No, I don’t give a toss about golf, but thankfully the protagonist recognises that and doesn’t bother the reader too long with descriptions of the game. One of the side-characters is completely annoying and would never get the function he has in real life with such behaviour, but soit. Fiction.

The albatross of the story is Adam. His teacher takes his measurements and – by calculating them through a random study by annoying side-character – discovers that he is a golf talent. Golf success follows, even though Adam doesn’t care about the game at all. The money doesn’t hurt though, and that’s largely his motivation for making the decisions he makes.

At first Adam is baffled by all of it, but he all too soon and smoothly takes it all in, and from that part on – there’s just not much to the story. He gets everything he wants, life moves in the direction he wants, his love story finishes the way he wants to … it’s all quite dull.

And this is just partially coming from a place of jealousy.

Albatross, Terry Fallis, McClelland & Stewart 2019

A Beautiful Work in Progress

I sat on the king bed at the Best Western Mountain View in East Ellijay, Georgia, the night before the Double Tap 50K race at Fort Mountain State Park in the Cohutta Mountains.

I expected much more pages being about running, training, exercise and the judgment people reserve for fat people doing sports. Which is kind of sloppy of me, because it says right there in the title: a memoir. And no person came out of the womb with running shoes on.

So, after my initial lack of excitement about learning about this woman I’ve never heard before and didn’t know why I should have, I kind of got over it. I’m interested in what she had to say about her (long distance) runs, we’ll take the rest as it comes.

With Mirna Valerio being a fat collection of minorities in contemporary USA, there’s so much more to her stories about running and exercising than the regular blood, sweet, and tears (although they do show up). This might make you a bit impatient about the next story about a trial run, but it also shows you that nothing happens in a vacuum; not even exercising and sports.

So, for that, you could read this memoir. And, honestly, there’s definitely different kinds of motivation in it. You just have to work a bit harder for it. If not – there’s plenty of ‘regular’ running stories to be found.

A Beautiful Work in Progress; A Memoir, Mirna Valerio, Grand Harbor Press 2017

Team Foxcatcher

90 min.

Soms merk ik dat ik liever een documentaire kijk over iets waar ik maar heel weinig van af weet. Ik heb deze documentaire aan mijn Netflix-lijst toegevoegd toen de film Foxcatcher uitkwam, en ik geen zin had in tegen Steve Carrell en Channing Tatum aan te kijken. Zo weet ik dus ook niet of de film dichtbij de realiteit blijft.

Team foxcatcher poster imdbDe realiteit is deze. Multimiljonair John DuPont is een vreemde vogel die op zijn landgoed een wereld creëert waarin atleten – vooral worstelaars – zich helemaal, zorgeloos, op de sport kunnen storten, want de VS is wel vaak genoeg nummer twee geworden. Dat vreemde vogel zijn toont zich eerst nog in redelijk onschuldige dingen, maar eindigt in dodelijke paranoia en jaloezie.

Dit speelt zich grotendeels in de 80s en 90s af en het beeld kan ook niet meer 80s worden. Er werd veel gefilmd bij team Foxcatcher, dus er is eens niet een monopolie van talking heads.

Het is vooral het tempo dat ik bewonderenswaardig vind. Amper interesse in zowel true crime als worstelen, en toch geen moment dat ik de documentaire als een sleur ervoer. Het is een enigszins surrealistische blik achter de schermen die zonder moord misschien nooit gedeeld was. De VS moet winnen tenslotte, en wat daar voor moet gebeuren gaat niemand iets aan.

Team Foxcatcher, Hattasan Productions 2016

Fitness Junkie

“I can’t believe you ordered that.”

This gives you much more to think about than you might expect looking at the cover and summary. All that, and some fun and heart!

Main character Janey is told by her friend and business partner Beau that she’s getting fat and that he can’t have that. Because of their toxic relationship, she just doesn’t laugh in his face, but attempts to change her “fat” body. Probably also because he doesn’t want her in the office until things change; it’s that kind of toxic relationship.

What follows is all kinds of exercise someone with less free time on their hands probably couldn’t come up with. This happening in New York City makes the divide between satire and reality quite thin sometimes.

But the best part is probably how much Janey discovers about herself, her body and how society views it. How she starts to have fun with food, dating and exercise (all is that one based on dodgy ground). Maybe you’ll be motivated to start exercising, but have at least your take away from this novel be that it’s your body and your decisions.

Fitness Junkie, Lucy Sykes & Jo Piazza, Doubleday 2017

Early Man

89 min.

Mum and I always like to support whatever Aardman produces. It’s not just super recognisable English fun, it’s about the endless effort they put into their claymation (clay animation).

Early-Man-character-posterEarly Man is quite … muted, though. Few laughs, and although I understand that you can’t have things look very refined or play word jokes in the back because it being prehistoric surroundings, the humour was noticeably sparse. While cave men playing football to keep their surroundings sounds like something that could be idiotically funny, doesn’t it?

The other thing I wondered about was why the bad guys had German and French (sounding) accents.

It’s fun to recognise Aardman elements (the pet is smarter than the owner, the villain overruled by a woman, spunky female character), but if you want claymation, I’d recommend watched Shaun the Sheep (again).

Early Man, Aardman 2018

Cool Runnings

98 min.

Met films lijk je veel meer soorten klassiekers te hebben dan met boeken. Cult, per genre, per regisseur of per acteur. Cool Runnings heeft geen Oscars gewonnen en wordt misschien niet op de filmacademie behandeld, ze staat zeker bekend als bijzonder. En ze stond al heel lang op mijn To Watch lijst. Het gaat verdorie over een Jamaicaans bobsleeteam.
Walt Disney Pictures
Walt Disney Pictures
Derice is een sprinter, maar door een stom ongeval is hij niet gekwalificeerd voor de Olympische Spelen. Na een geïnspireerd moment met een ex-bobslee trainer, begint hij aan het samenstellen van een team en een training.
Natuurlijk is er veel onbegrip en hoon, tegenslag en teamleden die elkaar niet uit kunnen staan. En natuurlijk (het is de Disney-versie van het waargebeurde verhaal) zijn er wijze levenslessen en een happy ending.
Maar van begin tot einde is er zoveel lol dat het allemaal niet uit maakt.
Cool Runnings, Walt Disney Pictures 1993

The Art of Fielding

Schwartz didn’t notice the kid during the game.

De menselijke kant van een sport en van een sporttalent. Voor een boek over een sport waar ik helemaal niks mee heb (baseball), wist het mij toch erg te boeien. Wat zeg ik, het eerste een/derde deel verslond ik als mogelijk favoriet van de maand.

Het basisgeven is als een sportfilmcliché: zielig mannetje heeft een gigantisch sporttalent. Coachfiguur met minder talent bemoedert hem tot het beiden opbreekt. Oh jee. Maar Chad Harbach racet snel voorbij het sentiment en het underdog cliché; dit zijn mensen en zo zullen ze opgeschreven worden. Zo’n talent is geweldig, maar dat betekent niet dat zijn rest van zijn leven een succes is. Dat betekent niet dat heel zijn directe omgeving  ineens door God geraakt is en een fijn leven ontwikkelen.

Daarnaast is het talent Henry niet heel de tijd de hoofdpersoon. Nadat hij uitgebreid is geintroduceerd (en al over zijn talent begint te struikelen), wordt er ruimte gemaakt voor de mensen die hij direct en indirect raakt door zijn spel. Het leven in en om een universiteit en haar sportteam wordt driedimensionaal door de mensen die er onderdeel van zijn.

The Art of Fielding heeft een kleine inzinking na de eerste 33 procent, maar blijft zeker sterk genoeg overeind om voor de niet-baseball liefhebber een aanrader te zijn.

The Art of Fielding, Chad Harbach, Little Brown and Co 2011

Les Arbitres

Zonder scheidsrechters zijn sportwedstrijden niet mogelijk. Dat betekent niet dat scheidsrechters welkom zijn, juist het tegendeel. De documentaire Les Arbitres volgt scheidsrechters van FIFA, een wereld waar in elke voetballer een ster is (ook wanneer hij niet zulke nette dingen op of buiten het veld doet), maar waar de scheidsrechters doodsbedreigingen krijgen.

De documentaire speelt rondom het EK van 2008 en volgt een groep scheidsrechters op het veld en achter de schermen.

Entre Chien et Loup

Vooral op het veld zorgt voor interessante beelden, omdat de kijker meeluistert naar alles dat de scheidsrechters tegen elkaar maar ook de voetballers  zeggen. Achter de schermen toont aan dat scheidsrechters (waarvan één zelfs met de dood wordt bedreigd door de Poolse premier) toch ook echt maar gewoon mensen zijn met families en gevoelens.

Dit maakt het ook voor de niet-voetbal-liefhebber interessant. Het is een kijkje in een wereld die normaal niet voor de buitenstaander toegankelijk is, een klein tipje van de sluier. Niks wereldschokkends, maar voor de nieuwsgierigen, de geïnteresseerden en de mensen met veel tijd en een neus voor documentaires: gewoon even kijken.

Les Arbitres,   Entre Chien et Loup 2009