Robin Hood

116 min.

Want het was natuurlijk al een hele vijf minuten geleden sinds er een mediaproduct van het Robin Hood-verhaal werd gemaakt. Deze blog zal mogelijk enigszins sarcastisch overkomen.

Robin Hood 2018Als je op zoek bent naar plotloos vermaak met wat redelijk aantrekkelijke scènes, is dit best een redelijke film voor je. De leidende acteur is van tijd tot tijd best charmant en probeert het in ieder geval met de af en toe compleet onzinnige opmerkingen. Dan is er een kleiner karakter (Huck) die in zijn eentje full time zijn best lijkt te doen, en och – de montage van diefstallen is voor het oog ook wat.

Maar de film is te lang, zo’n vijftien – twintig minuten. Niemand van de acteurs schijnen er erg enthousiast over te zijn, behalve de enige vrouwelijke – maar die krijgt dan weer niets te doen. Zelfs bekende slechterik acteur Ben Mendelsohn dobbert maar een beetje rond.

Dus ondanks de introductie van ‘Oh wow, dit is echt niet het verhaal dat je denkt te kennen’ en het super voor de hand liggende open einde met de hoop op een sequel is het dus allemaal vooral (net) niet(s).  Ga dan voor Guy Ritchie’s King Arthur van een paar jaar geleden: zelfde onzinnige toontje, maar zonder die zinloze poging om zichzelf serieus te nemen.

Robin Hood, Summit Entertainment 2018

Warm Bodies

98 min.

Mijn eerdere sneak preview ervaringen waren zeer wisselend (dat weet je als je er een kaartje voor koopt, dat het resultaat niet altijd gewenst is) met Alex Cross en La guerre est declareé. Na enige verwarring over vrijkaarten mocht ik deze keer doorlopen naar Warm Bodies.  Een zombiefilm voor mensen die niet van zombies houden (maar waar degene die het wel doen ook welkom zijn).

Summit Entertainment
Summit Entertainment

In Warm Bodies volgen we het leven van R, een zombie. Hij is de rest van zijn naam vergeten. Er zijn in zijn wereld drie verschillende soorten wezens: de bekende schuifelende zombie die graag mensen eet, met als delicatesse de hersenen, de Bonies – een nachtmerrie versie van de zombie die vergeet dat ze ooit mensen zijn geweest en stukken sneller jaagt en de mens, vast in hoogommuurde stadjes, vol (verkeerde) ideeën over zombies. Als ik vermeld dat de vrouwelijke hoofdrolspeler Julie heet, is misschien al te raden waar dit verhaaltje heen gaat.

Terwijl de mensen op expeditie zijn voor medicijnen en voedsel, komen ze R en zijn zombiepartners tegen. Dingen gaan mis, R eet Julie’s vriend op en begint allemaal dingen te voelen. Want voor zombies hersenen eten is zoals mensen dromen, een ontsnapping. Maar deze keer lijkt het een ander effect te hebben: R’s hart begint weer te kloppen. Hij ontvoert Julie en probeert op zijn ondode manier voor haar te zorgen, ook al begrijpen geen van tweeën waarom. Eerst lukt het hem om haar aanwezigheid geheim te houden, maar na ze ontdekt zijn – en oh, hand in hand gespot worden – wordt hetzelfde effect in de andere zombies getriggerd. De zombies worden minder zombie, maar is de wereld daar wel klaar voor?

Het wordt dus al vrij snel duidelijk dat de zombies er niet zo heel veel aan kunnen doen, het is de wereld die moet veranderen. R’s interne commentaar zorgt er voor dat Warm Bodies tot (net voor) het einde niet te zoet wordt, met een eervolle vermelding voor Julie’s poging om “ondood te doen”. Een vermakelijk tussendoortje met maar heel weinig rondvliegende hersenen en andere soorten mensenvlees.

Warm Bodies, Summit Entertainment 2013