Mannen, ik haat ze

Op een dag schreef ik op mijn blog dat ik de apathie en het algemene gebrek aan interesse van mannen voor de vrouwenzaak moe was.

Mannen, ik haat ze, Pauline Harmange, atlas contract 2021

Kort maar krachtig. Pauline Harmange stipt aan dat mannen vrouwen geen enkele reden geven om ze niet te wantrouwen en te haten en dat is een fijn inzicht. Excuses om mannen te haten zijn dan ook niet nodig want de complete samenleving is er een verzameling van. Bondig essay, lekker duidelijk, ik ga zo door.

Honingeter

Dit hier is een plaats waar mensen smelten als kaarsvet.

Honingeter, Tülin Erkan, Pelckmans 2021

Tsja. Je moet deze sowieso niet lezen als je graag een duidelijke conclusie hebt en pointers naar wat er op zijn minst aan de hand is.

Is het sowieso wel echt, Sibel die doelbewust op het vliegveld van Istanboel verblijft en dat bijna niemand opvalt? Zijn de mensen die haar op den duur ‘ontdekken’ wel echt? En waarom heeft ze een stethoscoop bij zich?

Voor zij die wat vreemde, donkere-kanten-van-het-brein narigheid wel kunnen hebben of zelfs waarderen, en men die het niet erg vindt kop noch staart te hebben; Honingeter heeft wel iets.

The Principles of Pleasure

3 x 50 min.

Enigszins arrogant dacht ik wel alles te weten over dit onderwerp. Hormonen, seksuele vrijheid, hokjesdenken etc. Je hersenen zijn je grootste seksuele orgaan en zo hebben we alles gehad.

Een deel was dan ook geen nieuws, maar hoe het werd gebracht was fris. Vrouw-gefocust, af en toe de giechels, veel informatie zonder het huiswerkgevoel te krijgen.

In drie afleveringen worden lichaam, geest en relaties behandeld. En seksspeeltjes zijn daar onderdeel van, mocht je van plan zijn dit samen met anderen te bekijken.

Essential viewing: voor vrouwen én mannen.

Quattro metà

90 min.

Misschien niet meer dan verwacht, maar wel charmanter dan verwacht. Dit is een variatie op Sliding Doors: we volgen vier mensen die op een verschillende manier een relatie met elkaar hebben/opbouwen en hoe dat ver- en afloopt.

Of het nu komt omdat het een Italiaans product is: er zit genoeg passie en drama in. Ongeplande zwangerschappen, vreemdgangers, verschillende dromen enzovoorts. Wat wel leuk is gedaan is dat elke combinatie zijn charme heeft, ondanks dat de karakters als duidelijke tropes worden geïntroduceerd.

Zowel intro als outtro zijn onnodig, maar niet onoverkomelijk. Met negentig minuten is er weinig builen te vallen, maar is er genoeg tempo en vermaak om dit wel in je weet-niet-wat-ik-wil-kijken-lijstje te zetten.

Hytti nro 6

108 min.

Absurd, lief doch vervreemdend? Of herhaal ik dan mijzelf?

Het komt nooit voor (zeg ik zo uit mijn hoofd) dat ik me ongemakkelijk voel (vanaf het begin) door het kijken van een bepaalde film. Hytti nro 6 (dat is Fins) kreeg het voor elkaar: een Fins/Russische film in tijden van de oorlog in Oekraïne.

In compartement nummer zes (zoals de titel te vertalen is) zitten twee zeer verschillende mensen voor verschillende redenen. Ze hebben dezelfde bestemming en moeten hier meerdere dagen voor zitten. Zij is Finse student, bereisd en met allerlei meningen; hij is een Russische arbeider die nu al weet dat dit de rest van zijn leven is.

Als dit een Amerikaanse film was geweest, was het natuurlijk een romantische film geworden, misschien zelfs een romcom. Gelukkig hebben Europese films meestal meer ideeën over hoe vreemdelingen een connectie kunnen opbouwen. Zowel Laura als Ljoha hebben hun kop in het zand voor verschillende redenen, en trein en omgeving trekken ze daar langzaam uit. Op soms enigszins absurde manieren, ja.

Oliebollen-Nel

“Je zou eigenlijk eens achter Oliebollen-Nel moeten aan gaan.”

Oliebollen-Nel: De Oorlog van een kermisdiva, Michèl de Jong, Nijgh & Van Ditmar 2021

Dit is non-fictie. Er is heel veel informatie over de Tweede Wereldoorlog, het verzet, maar ook het kermisleven aan het begin van de twintigste eeuw. Het is een compliment voor de auteur dat dit bijna nergens taai of encyclopendie-ig wordt.

Oliebollen-Nel is een vrouw van de kermis die van publiekstrekker uitgroeit naar verzetsheldin. Of verrader. Nel is namelijk nogal een bijzonder, larger-than-life type met een flink ego, maar maakte dat haar naïef of veinste ze dat alleen?

Aan de hand van Nel wordt het Nederlandse verzet (vooral in Den Haag) gevolgd. Een verhaal waar Hollywood haar vingers bij af zou likken, maar dus allemaal gebeurd. Tot aan de laatste hoofdstukken houdt De Jong het tempo erin en de scènes kleurrijk: pas bij de verslagen van de rechtzaken gaat gevoelsmatig de rem erop.

Desalniettemin een aanrader voor iedereen die ook maar enigszins nieuwsgierig is naar één van de behandelde onderwerpen.

Mary, Mary

It was a Saturday night and Mary Ryan had a hot date with Mrs. Aucoin.

Mary, Mary, Lesley Crewe, Nimbush Publishing Limited 2016

Meestal houd ik de regel ‘gelezen in Engels = geschreven in Engels” aan, maar dit was zo’n vreemde verzameling van woorden dat het voelt alsof ik mijn verwarring hierover het beste in het Nederlands kan uitdrukken.

In Mary, Mary is de hoofdpersoon eens niet het zwarte schaap maar het witte schaap. Ze is te geduldig, te vriendelijk en haar moeder en grootmoeder maken daar misbruik van. Volgens de blurb ~gebeurt er iets~ waardoor dat allemaal verandert; en daar kijk je ook snel naar uit met die snertkarakters. Fijn zo’n twist, maak het maak naar en miserabel.

Alleen – dat gebeurt maar niet. Situaties veranderen, maar de grote HAPPENING komt maar niet. Het verhaal wordt meer absurd en de tweederangs karakters krijgen meer ruimte, terwijl ons dat helemaal niet boeit want die hebben allang bewezen dat ze dat niet verdienen.

In één ruk las ik de laatste 100 pagina’s: er moet vast iets zijn wat dit allemaal bij elkaar gaat brengen. Neen. Het wiebelt alle kanten op als een slordig geschreven telenovela. Geven we om Mary? Om haar familie die door omgeving en situatie gevormd zijn? Of moeten we het allemaal maar snel vergeten?

Enige zonde vind ik dat ik niet meer kan herinneren waarom dit op mijn TBR lijst stond. Hoe kwam ik er op?

De kat en de generaal

Ze keek naar de lucht.

De kat en de generaal, Nino Haratischwili, Meridiaan Uitgevers 2019

Ik geloof dat het andere boek dat ik van deze auteur las op elk “Best of” lijstje kwam dat ik dat jaar heb opgetypt, en door deze zinsopbouw is misschien al duidelijk dat De kat en de generaal niet hetzelfde effect had. Deze keer waren het maar een schamele 700 pagina’s, maar ik denk dat ik langer over De Kat heb gedaan dan Het achtste leven.

Misschien omdat er minder geschiedenis is? De vorige keer kan ik me herinneren dat ik zoveel leerde over de landen rondom de Kaukusus, en dat ik verrast was dat ook daar het gewoon zo’n zooi is/was/was geweest. Deze keer is er minder aandacht voor geschiedenis en meer wat voor impact het op het heden heeft.

Kat is een actrice die wordt ingezet door een duister figuur om nog duistere figuren te vangen die iets naars hebben gedaan in het verleden. Het duurt enkele honderden pagina’s voordat we leren wat dat naars was: daarvoor is het vooral het leven van Kat en de duistere figuren die mogen laten zien hoe ze zich door hedendaags Berlijn bewegen.

Er waren meerdere momenten dat ik dacht van “laat maar” en alleen doorlas omdat de auteur mij eerder zo’n geweldig boek had gegeven. Helaas kwam De Kat voor mij er nooit bij in de buurt, verre van.

De paradox van geluk

Voorjaarssneeuw, holten in de grond verstild tot witporseleinen kommen.

De paradox van geluk, Aminatta Forna, Nieuw Amsterdam 2018

Van sommige boeken is het makkelijk onthouden dat je ze hebt uitgekozen door een recensie, zeker als dat recent is gebeurd. Jammere in dit geval is dat ik niet weet wat mij aanstond in die recensie om dit boek te kiezen, en dat ik na het lezen van het boek nog steeds niet weet waarom die recensie schijnbaar zo positief was.

Het flauwste is dat dit boek niet slecht is: het is niet slecht geschreven, naar of saai. Er zijn elementen die het echt op hadden kunnen trekken naar een boek dat je de adem beneemt en je helemaal toegewijd maakt aan de levens van de hoofdpersonen. In plaats daarvan is de stijl zo koeltjes, de karakters zo passief dat het allemaal maar kabbelt.

En dat met een Amerikaanse die in Londen is gaan wonen om stadsvossen te onderzoeken. Een man die jarenlang in oorlogsgebieden heeft gewerkt met psyche en nu in Londen verschillende draden probeert op te pakken en aan andere eindjes te knopen. Een vermist kind, de verschillende klassen in de stad en de angst van de mens van ‘wilde natuur’. Er zijn verschillende onderwerpen en vraagstukken die interessant zijn en tot denken aanzetten, maar dan alweer uit beeld worden geschoven of halfhartig worden afgehandeld.

Niet elke auteur kan meerdere plots even succesvol jongleren en overeind houden. Als Aminatta Forna (of haar redacteur) wat duidelijker keuzes had gemaakt, hadden we de diepte in gekund. Nu is er alleen gedobber, met wat schouderophalen.

Dirty God

104 min.

Sommige titels onthoud je wel, maar je vergeet waarom je ‘m onthoudt. Met Dirty God wist ik het snel weer: de actrice heeft zichtbare brandwonden en dat was Nogal Een Ding toen de film uit kwam. Gezonde, slanke acteurs krijgen awards wanneer ze obees of gehandicapt doen voor een rol, maar de gehandicapte acteur krijgt maar weinig kans.

Enfin.

In de film zijn de brandwonden door zuur, een gebaar van een jaloerse vriend. En terwijl de kijker (deze dan) er snel aan went, kan Jade zich er niet bij neerleggen. Haar dochtertje schrikt van haar gezicht, ze wordt op straat beledigd en de leuke man die haar ook leuk vindt, kiest toch maar voor haar vriendin.

Dit alles moet opgelost worden met cosmetische chirurgie, al vinden haar artsen dit niet nodig. Marokko biedt een goedkope optie, maar dan weten we ondertussen al dat niets rechtlijnig is in het leven van Jade.

Dat betekent niet dat ze het niet blijft proberen, waardoor die lijnen wel geschapen móeten worden. Jade en haar pijnlijke geboetseer maken de film, waardoor ik ook gelijk het allerbeste voor haar acteur wens.