Het achtste leven (voor Brilka)

Eigenlijk heeft dit verhaal meer dan één begin.

Is het te vroeg in het jaar om te zeggen dat ik mijn beste boek van 2019 heb gelezen? Want oef, dit is een boek zoals je het wilt hebben, dat je het niet weg kunt leggen, dat het stukjes in jezelf raakt waarvan je niet eens af wist (of af wilt weten). Tegelijkertijd begrijp ik dat dit gigantisch persoonlijk is, hoe een boek je aanspreekt.

Dus raad ik dit boek aan voor de mensen die van familie ‘epics’ houden: verhalen die decennia overbruggen binnen één familie. Het boek is ook voor mensen die in geschiedenis geïnteresseerd zijn: een heel groot deel van het boek speelt zich af in twintigste-eeuws Sovjet plus Georgië (dat natuurlijk ook om de zoveel tijd onder de Sovjet viel).

En dan kan ik het ook nog aanraden omdat alle hoofdpersonen vrouwen zijn. Ja, niet de vriendelijkste, vrolijkste types, en ze maken ook dingen mee die je geen mens toewenst. Maar als je eenmaal begint, is het moeilijk stoppen. Het achtste leven is voor Brilka, al die anderen zijn voor de lezer.

Het achtste leven (voor Brilka), Nino Haratischwili, Atlas Contact 2017

The Favourite

121 min.

Ik zou er niet heen gaan als onderdeel van een geschiedenisles, maar een les in satire, slapstick en valsewijverij (niet alleen van de vrouwen) is wel uit deze film te halen.

Fox Searchlight PicturesEr worden namelijk wat historische elementen gebruikt (de Engelse koningin Anne, vooral), maar we weten vrij zeker dat alle relaties en hysterie … niet zo in realiteit zijn gestoeld. Moet ook wel, met die producer. Die staat bekend om het zenuwmakend-absurde; gelukkig hebben anderen hem nu aan de riem gehouden. Absurd is het allemaal nog steeds, je moet er alleen vaker om lachen dan het ‘oh god, de wereld is miserabel’-gevoel een plek geven.

Kortgezegd zijn er twee vrouwen die allebei de favoriet van de koningin willen zijn, en de koningin kan hun acties en gekonkel wel waarderen want die heeft ook meerdere klappen van de molen gekregen. Of is dat ook allemaal maar toneel? Maakt niks uit, ze zijn allemaal zo vermakelijk om te volgen. Combineer dat met een overdadigheid aan decor, pruiken en kleding (de twee laatste vooral voor de mannen) en het is alsof je een barokke kapsalon naar binnen aan het werken bent: het is allemaal te veel en vet aangezet, maar verdomde smakelijk.

The Favourite, Fox Searchlight Pictures 2018

Patricia

Ik trok de deur van het huis dicht.

Meestal heb ik het gevoel dat verhalen te lang zijn, maar deze had net wel iets langer kunnen zijn. Niet zo zeer omdat het zo aangrijpend of betoverend was, maar vooral door het gevoel dat de auteur er een beetje klaar mee was en het hier maar bij liet.

Patricia gaat over Astrid, die op een dag van huis weg loopt en vervolgens niet meer terug durft. Deel twee gaat over net iemand anders, maar meer vertellen is hier vooral verklappen. Astrid ontsnapt naar de armere kant van de stad, en de ontwikkeling van haar leven en haar omgeving speelt zich dan vooral ook in haar gedachten af. Vragen worden weinig beantwoord, er is alleen Astrid’s ongemak over haar beslissingen (zowel van voor als na haar weglopen).

Met Vlaamse invloeden, wordt het verhaal net iets zachter en tegelijkertijd exotischer dan een Nederlands acteur had kunnen bieden. Je kunt bedenken dat de arme, met migrant-gevulde kant, wel als heel feeëriek wordt afgebeeld, maar als je verder leest, kun je ook wel begrijpen dat dit Astrid is, en misschien niet eens helemaal Astrid(‘s gedachten).

Het is allemaal moeilijk uit te leggen, maar ik zou de novelle toch aanraden voor dat licht koortselijke, onzekere dat Peter Terrin volhoudt tot bijna-het-einde.

Patricia, Peter Terrin, De Bezige Bij 2018

Widows

130 min.

Soms is enige voorkennis heel handig, puur om de verwachtingen (zonder spoilers!) bij te stellen. Ik verwachtte namelijk iets Ocean’s 8-achtig, een heist film zoals die waar de jaren negentig mee vol zat. Het bleek meer een (politiek) drama over ras, ongelijkheid tussen mannen en vrouwen en corruptie.

widows posterGelukkig is er de vrouwelijke cast – met vooral Viola Davis en Elizabeth Debicki – om dat overeind te houden. De eerste is altijd fijn en makkelijk om naar te kijken, de ander houdt een rol overeind die best makkelijk met niet meer dan ‘jankerig’ omschreven kan worden.

De mannen van de vrouwelijke cast zijn criminelen die een inbraak niet overleven. Degene waarvan ze gestolen hebben, willen de buit terug, en dat mogen de vrouwen oplossen.  En in plaats van alleen maar een montage van hoe ze zich daarop voorbereiden, dus ook uitstapjes naar ras, emancipatie en corruptie. Dat je het weet.

Het tempo dat je hierdoor mogelijk mist, wordt vergoed met de cinematografie; elke shot is een gestileerd plaatje (dat in het geval van interieurs en make up in verschillende catalogussen terecht kan).

Dus als je stiekem een acteursfilm wilt zien die er stoer uit ziet, zit met Widows helemaal goed.

Widows, Twentieth Century Fox 2018

 

Harlots

8 x 45 min.

Ik kijk/keek een boel televisieseries met vooral vrouwelijke (hoofd)rollen. Best lekker is dat, en dan valt het ook gelijk op dat je met vrouwen ook gewoon allerlei verschillende verhalen kunt vertellen (choquerend!).

Harlots HuluDeze keer gaat het over een stel hoeren ergens rond Middeleeuwen. Er is concurrentie, religieuze fanaten en familieproblemen als slagroom op het dagelijks leven binnen een bordeel.

Op den duur wordt dat zelfs een beetje herhalend, maar gelukkig zijn er genoeg karakters die de boel opfleuren, letterlijk en figuurlijk want de aankleding is geweldig. En die vijfenveertig minuten zijn net genoeg om het fris te houden. Door het vlotte tempo en hoeveelheid verhaallijntjes, is het wel makkelijk om je niet heel begaan bij ieder te voelen. Ja, zij is de slechterik maar dat komt door een grotere slechterik en hoeren zijn ook mensen met karakters en wensen, maar hoe en wat dan precies?

Er is een tweede seizoen; misschien gaat iedereen daarin iets meer de diepte in. Tot dan is het mooi en vermakelijk. Wat ook mag.

Harlots, Hulu 2017

 

Las Chicas del Cable

16 x 50 min.

Ik vind helemaal niets aan soaps. Het acteerwerk is te dik aangezet, er gebeurt veel te veel in één mensenleven, de muziek is ten aller tijden dramatisch (om nog maar eens te onderstrepen hoe erg het allemaal is), kom op met me.
Ik heb het Spaanstalige Las Chicas del Cable (telefoonmeisjes), zeker het tweede seizoen, Las_Chicas_Del_Cable_netflixals een gigantische python in één keer geïnhaleerd.

Groot voordeel van het taalverschil – mijn Spaans is lager dan middelbare-schoolniveau – is dat je niet full time kunt focussen op het acteerwerk; je bent tenslotte aan het meelezen. En als je niet meeleest, zijn er genoeg mooie mensen om naar te kijken, wat ook weer afleidt.

De serie draait om een groepje vrouwen in jaren twintig Madrid, en hun worstelingen met meer zelfstandigheid, ouderwetse ideeën, relaties, werk (vinden) en in het geval van het hoofdpersoon – een complete identiteit overeind houden. Zoals iedereen dat wel eens gebeurt. Geen idee hoe historisch correct het allemaal is, maar wel mooi, allemaal.

En vermakelijk, dus ook.

Las Chicas del Cable, Netflix 2017

Good Girls

10 x 42 min.

Soms is Netflix lekker snel en dan hoef je niet te bedenken waar je de titel nu ook al weer van kent, maar zit je nog in de staart van andermans (meestal Amerikaans) enthousiasme en kun je gelijk meedoen. Oh ja, hier vond ik de trailers leuk van!

Good-Girls-Poster-NBCDrie vrouwen zitten in financiële problemen en besluiten dat dat het beste op te lossen is met een supermarkt overvallen. Daar zit nooit zo heel veel geld, maar genoeg om hen te helpen. Tsja, lijkt dat nu net een supermarkt van een gang te zijn! Vervolgens moeten de drie van alles doen om het geld terug te betalen.

Comedy dus, en grotendeels van de tijd ook om te lachen. Soms maakt Annie wel hele domme en vervelende opmerkingen en beslissingen, en er zijn genoeg stereotypes om af te strepen, maar stiekem lijkt iedereen er wel lol in te hebben, en dat is besmettelijk.

Groot voordeel is dat het merendeel van de grappen niet vrouwonvriendelijk is, en de drie hoofdrolspelers ook op verschillende manieren vrouw mogen zijn. Zit er bijna nog een feministisch tintje aan je zomers vermaak.

Good Girls, Netflix/NBC 2018