Momo en de tijdspaarders

Lang, lang geleden, toen de mensen nog heel andere talen spraken, waren er in de warme landen al grote en prachtige steden.

Ten eerste vraag ik me af waarom Engelse titels veel meer woorden een hoofdletter geven dan Nederlandse. Toen realiseerde ik me ik dacht dat de auteur Michiel en niet Michael heette.

Tot slot sta ik er bij stil hoe kinderboeken soms betere, duidelijker boodschappen geven dan so called volwassen boeken. Het is hier simpel: wat gebeurt er als tijd letterlijk als geld wordt afgeschilderd? Er is geen ruimte meer om te leven, want dingen kunnen altijd sneller en al het ‘onnuttige’ wordt verwijderd. Inclusief plezier, liefde en rust. Steek die maar in je zak.

Daarnaast is er een vreemde eend in de bijt als hoofdpersoon om te laten zien dat het niet allemaal volgens de norm hoeft, en een grote liefde voor verhalen tellen, vrij spelen en zelf uitzoeken wat je leuk vindt, wat kan en wat mag.

Oh, en dan ook nog even een filosofische dip richting het gebied van hoe de hemel er uitziet en wat tijd voor invloed er op heeft.

Kom daar maar eens mee in een volwassen roman.

Momo en de tijdspaarders, Michael Ende, Lemniscaat 1975

She-Ra

65 x 24 min.

Yes, I know, I’m surprised as well. This animated TV-show definitely took me a while to warm up to, and during the first two season (there’s five of them) I wouldn’t even have considered writing a blog about it. Somewhere near the end of season two, and/or the start of season three, it grabbed me. It grabbed me good.

She-RaBefore starting this show, I knew little about the previous incarnations of it and therefore didn’t feel the need to complain about how She-Ra isn’t a full-grown woman this time, nor about the lack of butt and boob shots (in an animated show, yes I know). It also means that I didn’t have any connection to it, and had to invest some time and energy to feel the connection.

She-Ra is fantasy, people with magic, bad guys that want to take it, colourful stuff, talking horses, but also teenagers, queer love, building your own family and views on power and the (ab)use of it. Especially when watching several episodes in a row you might notice some repetition, but as someone who skipped a few (there’s a character I could barely handle) I can say that you can still follow the main plot without confusion.

It’s also fun and bright and there’s so much heart in it, even though the shows of it sometimes made me feel a bit outside of the target audience/too old. Oh, and the animation is nice, instead of that try-hard, ugly as possible “adult” animation we have to suffer all too often.

She-Ra and the Princesses of Power, Netflix 2018

Rafiki

83 min.

Eindelijk. Rafiki heeft Rafiki omdat het het Swahili-woord voor ‘vriend’ is en homoseksuele koppels vaak als vrienden moeten leven om niet (geweldadig) uit de samenleving verwijderd te worden.

Rafiki film posterDus geen relatie tot de Lion King.

Deze film was voor verschillende festivals uitgekozen en ik kon bijna meer de frustratie herinneren van het te missen in Rotterdam dan wat het verhaal ook al weer was.

Het verhaal is simpel. Twee jonge mensen bevrienden elkaar en worden verliefd op elkaar, maar omdat het allebei vrouwen zijn, zijn er heel veel mensen die dit helemaal gruwelijk vinden.

Daarin ligt ook mijn enige frustratie: wanneer krijgen lesbiennes eens een luchtig niemandalletje (schrijf je dat zo?) van een film waarin het alleen om kalverliefde gaat? Als films met heteroseksuele romances net zo’n hoog percentage van geweld zou hebben, zou de politiek er waarschijnlijk vragen over stellen. Enfin.

Rafiki was het wachten waard door de twee hoofdrolspelers, en door de boodschap waar het mee eindigt.

Rafiki, Shortcut Films 2018

The Half of It

105 min.

And that’s how you do a coming-of-age, finding-your-way film for teenagers in a way that isn’t bubblegum colours, dubious voice-overs and an aggressive soundtrack.

half of it posterThat might make The Half of It dull for some people. Protagonist Ellie goes through life in the shadows and not in the Everyone Notices The Wallflower-way but really: in the background of everything. Her fellow pupils only notice her because of her essay writing skills, and one of them decides to use those skills for a more romantic endeavour. ‘Romantic’, as this is a teenage story and Cyrano de Bergerac-ing a relationship is never a good idea.

But that’s what happens, and Ellie is confronted with things that hang out with her in those self-chosen shadows. Do I make it sound too much like a horror film like this? I swear it isn’t!

Although looking at the poster.. that’s a bad poster.

Anyway, focus. The Half of It is a film for the children of immigrants, the half-orphans, those who have ever been confused with their identity, and those that didn’t view high school as the highest point of their life’s experience. It’s sweet in a cool way.

Worry it’s all too teenager for you? Watch Saving Face by the same director.

The Half of It, Netflix 2020

Airplane Mode

95 min.

Heel even in het nieuws omdat meer mensen dan verwacht het keken. Brazilianen – daar komt de film vandaan – begrepen het niet zo, zo goed was het niet. Alsof dat mensen ooit heeft tegengehouden.

airplane mode filmNuffig hoofdpersoon is Ana, influencer en vrouwelijke tiener met een social mediaverslaving. Dingen Gaan Fout waardoor ze moet afkicken bij haar knorrige opa. Daar Leert ze Dingen en komt ze een leuke jongen tegen. Zoals dat gaat.

Voor kleurigheid en flauwigheid is dit heel redelijk weg te kijken, maar het acteerwerk is voor een doelgroep jonger dan mij. De film is voor hen misschien weer iets te lang, en door Portugees als voertaal zal er waarschijnlijk gelezen moeten worden.

De Brazilianen hadden dus gelijk. Het ‘fish out of water’-plot kun je op vele andere plekken in betere versies vinden. De wijze lessen voor onzekere, met het-uiterlijk-geobsedeerde tieners ook.

Airplane Mode, Netflix 2020

To All The Boys

102 min.

It’s easy to judge this on many different levels and scoff a bit, but remember the target audience, and try to find some joy in your heart. I did.

2 all the boys This is the sequel to To All The Boys I loved Before. Mild spoilers for that one follow.

How long can a happy ending last? As everyone involved here are teenagers, the question might be a rhetorical one. Another crush shows up, and he seems much more nicer and attentive than Lara Jean’s boyfriend, oh no!

When not dating, worrying about dating and thinking of how to keep her boyfriend happy, Lara Jean has to deal with friendship, family and school as well. Actress Lana Condor makes sure she carries it well, even with those eye-rolling moments in which you just want to shake every teenager involved.

All of it is very cute and bright and sometimes very quirky, and all of it completely fits the bill and the people this has been made for. And – I admit almost with shame – for me as well.

To All The Boys: P.S. I Still Love You, Netflix 2020

There Will Come a Darkness

In the moonlit room overlooking the city of faith, a priest knelt before Ephyra and begged for his life.

Am I going to say it? I’m going to say it. This is another ‘I thought this would be a stand-alone fantasy YA’ failure on my part. Of COURSE it’s part of a series, rookie mistake!

The nice thing is that you don’t really notice until it’s too late. The question of ‘how is this going to be cleanly rolled up in so little pages left’ doesn’t show up until 3/4 into the book, and even then Katy Rose Pool doesn’t use neon-light warnings to guide you to the open ending. The ending isn’t even that open, which to me – avid hater of open endings – is a relief.

Except for the ages of the protagonists, it’s not very YA either (little romance, little teen-specific issues) and the fantasy part delivers. Scary cult, people with gifts, threatening apocalypse, royals et cetera. The world-building makes you wonder if this is supposed to be our past or our distance future: just look at the map used.

With five protagonists it sometimes feels a bit like some get more time in the spotlight than others; it also makes it easy to quickly get a preference. Maybe in the next book(s) the attention will shifts and you might feel more for other characters.

All in all, a nothing-wrong-with fantasy. If I’d see the sequel in the library, I wouldn’t ignore it.

There Will Come a Darkness, Katy Rose Pool, MacMillan 2019

Shéhérazade

111 min.

Straks word ik nog een Fransefilmkijker. Of het nu comedy, drama of actie is, ik weet ze wel te waarderen. Deze valt in de tweede categorie, maar weer wel op zo’n manier dat het niet drámá is. Niks tranentrekkerigs met wollige soundtracks, maar het drama van een grote hoeveelheid slechte omstandigheden en beslissingen.

film poster sheherazadeWant nee, de pooier van je vriendin worden is geen goed idee, ook al is ze prostitueren al gewend. En met een pistool zwaaien is nooit een goed idee, net zoals weglopen bij een opvanghuis. Zach krijgt het desalniettemin allemaal voor elkaar.

Zach zit dan ook tussen het wal en het schip. Vader afwezig, moeder boeit het allemaal niet, stoere vrienden die het allemaal niet zo legaal doen en natuurlijk die eeuwige drang om maar de grootste, beste, gevaarlijkste te zijn. En dat kan best redelijk door middel van pooier zijn, geld rondstrooien en een grote bek hebben op de verkeerde momenten.

Tussendoor is zijn vriendinnetje Shéhérazade ook veel verder van huis dan gewenst. Deze twee klauwen wel aan elkaar vast, maar wat heb je daaraan als beiden aan het verdrinken zijn? Hierdoor is het verleidelijk om ze toe te roepen los te laten en het heel ergens anders opnieuw te proberen maar ja – het is maar een film.

Dus is dit een film met bitterzoete randjes en frustraties, in een licht en vorm waardoor al dat lelijks bijna mooi is.

Shéhérazade, Netflix 2018

Mermaid

Je bent er nog niet klaar voor, mijn kind.

Ik ben een sucker voor mythologie en zeker hervertellingen er van. Deze keer duldde ik er zelfs een vertaling voor. En het stelde niet eens teleur.

Mermaid (waarom is de titel half in het Nederlands en half in het Engels?) is een variatie op het verhaal van de kleine zeemeermin, en dan dichter bij het origineel (veel pijn, veel verdriet) dan dat van Disney, en dan ook nog met een boel inzichten.

Omdat dit een realistische (ja, ondanks de meerminnen) variatie is, zijn die inzichten niet al te luchtig en fijn. Hoofdpersoon Gaia mag dan pas vijftien zijn, de schellen vallen haar wel heel snel van de ogen, en dan was ze om te beginnen al niet zo naïef.

Hierdoor is Mermaid een sprookje zoals ze vroeger werden gemaakt – om van te leren. In dit geval met zeer pijnlijke voeten en een bittere conclusie, maar desalniettemin een Wijze Les die zeker voor deze doelgroep zeer nuttig kan zijn. En dan was de er omheen-gebouwde wereld nog aantrekkelijk ook.

Mermaid – Dromen van het onmogelijke, Louise O’Neill, Young & Awesome 2018

The Marrow Thieves

Mitch was smiling so big his back teeth shone in the soft light of the solar-powered lamp we’d scavenged from someone’s shed.

I don’t like post-apocalyptic stories; they make me very nervous. With the way the people in power are ignoring environmental and societal issues, it’s – for me – not that hard to believe that sooner than later we’ll be scavenging food and fighting for survival. It’s not something I enjoy thinking about, so why did I still start The Marrow Thieves?

Because of the author and the point of the view of the story: indigenous people. I always try to read more by indigenous writers, books using indigenous stories (although that’s a whole other (potentially sticky) kettle of fish), and this one made it sound more sci-fi-ish than “the world has gone to the crapper and humans are terrible”. We all make mistakes, sometimes.

Cherie Dimaline keeping the story short (less than 200 pages) and the characters very recognisable and deserving of your support prevents you from leaving this story feeling absolute despair. Yes, humans are terrible. Also yes: humans have family, hope and determination.

I still hope we don’t need those in a post-apocalyptic setting.

The Marrow Thieves, Cherie Dimaline, Cormorant Books 2017