Internment

I strain to listen for boots on the pavement.

Looking back after having finished this novel I realise how naive and privileged it is of me to have thought “well sometimes she’s exaggerating a bit”. Something about how we are doomed to repeat history if we don’t learn from it, etc.

In this case the lesson is ‘Do not imprison innocent people for the sole reason that their religion, skin colour and/or ancestral background is different from yours’. Shown in the Second World War, the States did it with Japanese Americans, and Samira Ahmed does it a few decades later with American Muslims. Because in Internment a president – very alike of the one the USA has right now – comes in power, and he’s much more effective in getting his racist ideas turned into actions. American Muslims are put into camps on American soil.

And just like before, there are plenty euphemisms going around. None can cover up that the camp is surrounded by barb wire, that every guard has a weapon and that any sign or sound of protest is violently taken down. Here comes my conclusion from the first paragraph in: isn’t this put down all a bit too extremely? I should know better. We all should.

It’s good that the novel is less than 300 pages, because there’s no escaping the terror the characters are put through. Not just the mental and physical torture; also the shock of seeing how fast people get used to it. Again, as we should know.

All this makes for a bitter pill that as many as possible of us should swallow.

Internment, Samira Ahmed, Little, Brown & Company 2019

Jinn

5 x 30 min.

Licht vermaak nodig in een omgeving waar het hoe dan ook altijd warmer is dan hier, zelfs tijdens een hittegolf? Open voor een mythologie die eens niet Noors is? Met net tweeëneenhalf uur in totaal is Jinn waarschijnlijk de zomersnack voor u!

Jinn posterNou ja, er zijn ook argumenten tegen. De tieners hebben zeer tienerige problemen en het acteerwerk daarin is niet van je van het. De folklore komt er een beetje bekaaid van af, en het tempo ligt zo hoog dat er geen ruimte of zin is om zowel folklore als de karakters die er onder lijden, enige diepgang te geven. Ik noem het een snack voor een reden.

Jordaanse tieners (jawel, de voertaal van deze serie is Arabisch) gaan op schoolreisje naar Petra, maar daar gaan dingen Mis. Goede en kwade jinn beginnen zich met hen te bemoeien, en natuurlijk moet dat recht getrokken worden. Of het de leeftijd of de origine is, maar dit wordt redelijk horror-vrij gedaan, waardoor de show nog makkelijker (door) te kijken is.

Wel eindigt ze met een cliffhanger – was het budget op of wilt men zo graag een tweede seizoen? Hopelijk wordt daarin de folklore verder uitgediept: anders is er weinig om de aandacht vast te houden voor nog tweeëneenhalf uur.

Jinn, Netflix 2019

Derry Girls

6 x 25 min.

Ik weet dat ik recent nog iets heb aangeraden waarvan ik hoopte dat jongens/mannen het zouden kijken, maar ik denk dat dit echt té meisjesachtig is.

Derry GirlsTerwijl het niet eens een show is waarvan ik zou zeggen dat het alleen maar over meisjesachtige dingen gaat. De vier meiden gaan naar een nonnenschool, proberen onder huiswerk, vervelende klusjes en straf uit te komen (op creatieve manieren), gaan naar feestjes, hebben ruzie, allerlei tienermateriaal. Het aanhangsel van de groep is zelfs een tienerjongen (arme jongen, hij is Engels tussen al de Ieren).

Het fijne is dat er geen moment excuses worden gegeven voor hun (vrouwelijke) acties. De vier zijn een stelletje tieners met verschillende motivaties, soms gruwelijk irritant, maar nooit “omdat het meiden zijn”. Combineer dat met de setting (tijdens de Ierse Troubles) en je kunt het bijna een antropologisch-geschiedkundig project noemen.

Maar eigenlijk is het vooral gewoon hartverwarmend en opvrolijkend, zelfs als ze irritant zijn. En met zo’n klein aantal afleveringen ben je er doorheen voordat je door hebt dat je ze allemaal lief vindt, zelfs Erin.

Derry Girls, Netflix 2018

 

The dangerous art of blending in

I should have guessed something was up when I was walking home.

Somehow I expected a softer story: the title, the subject (teenager doesn’t dare to come out), the surroundings (a small American town). But the author doesn’t hold his punches, like the mother of the protagonist doesn’t. I know that’s considered a spoiler, but I feel like that subject should come with a warning.

Evan’s life isn’t an easy one. His mother views him as lazy and evil, and his father almost never steps in when she gets aggressive. He doesn’t dare to come out to anyone, and all his energy goes to keeping all his different worlds (home, church, school, friends) apart.

Things change when his good friend starts to change, and when someone from Bible-camp shows up. Collision happens, and Evan can’t stop it.

The language used is clean and honest. Sometimes the tone feels a little bit too much like that from an after school program, but one has to remember that first of all these are a teenager’s feelings, and second of all, this is all too often someone’s reality. Besides that, you just want better. And possibly push his mother into the Grand Canyon.

The dangerous art of blending in, Angelo Surmelis, HarperCollins 2018

The Young Offenders

85 min.

Uh ja, dit was nog wel even iets anders dan de film die ik er voor keek. Maakt niet uit, ik kijk film voor verschillende verhalen, niet eindeloos hetzelfde. Ik kan me niet meer herinneren waarom ik deze aan mijn Netflix-lijst heb toegevoegd, al kon ik wel vaag het nieuwsbericht herinneren waar de film is op gebaseerd. Aan de Ierse kust spoelt heel Wildcard_YO_1sht_R3_Art_vE2.inddveel drugs aan: twee tieners gaan op weg om er een deel van te stelen.

Deze tieners zijn niet de slimsten, mocht je daar nog over twijfelen. Maar op één of andere manier is het niet Amerikaans “kijk eens die dombo’s”; het blijft steeds net charmant. Met de achtergronden van de tieners is het soms bijna zelfs sneu, waardoor deze comedy net iets meer is dan “kijk eens, die dombo’s”.

Daarnaast is het ook een lekker vlot filmpje, slice of life van een heel klein wereldje waarin het absurde het grootste aandeel van ieders leven is. Jeetje, wat ben ik blij dat mijn wereld groter is. Jeetje, ik hoop dat die twee jongens een grotere wereld hebben gekregen/gevonden.

The Young Offenders, Netflix 2016

Ink and Bone

“Hold still and stop fighting me,” his father said, and slapped him hard enough to leave a mark.

Maybe I’m just a little bit too demanding. There’s little wrong with this story, it ticks plenty of boxes and it’s a fun, light read. It just didn’t sweep me off my feet, being a tad too traditional in tropes and plots. The world-building, though. Libraries!

This is a world in which books and librarians are viewed quite differently from ours. It’s Big Brother through books, originals should only be owned by the Great Library and everyone’s got a journal which is basically your testament (to be added to the same library after your passing). In this world, it’s an honour to be part of the Great Library, so guess where the unlikely (“”) hero shows up.

He’s part of a group of aspirant librarians, but during his time in Alexandria he discovers that not everything is as rosy as it should be. Conspiracies and plots and maybe the good guys are really the bad guys and vice versa, adventure!

With a few twitches, all that could have been less fantasy-by-numbers, but of course there’s a sequel: maybe everything leading up to that will flourish in the second book. If you’re fine with fine, gritty world-building and another male protagonist, this story will do you very well.

Ink and Bone: the Great Library, Rachel Caine, Penguin Group 2015

Lady Bird

95 min.

Ik heb een wantrouwende inborst: als iets het allerbeste ooit is en zó herkenbaar, mag men mijn portie aan fikkie geven. Is er de mogelijkheid om de portie gratis tot mij te nemen …vooruit, ik ben Hollandser dan wantrouwende.

Ladybird posterEn zo keek ik Lady Bird, een film die zó herkenbaar zou zijn voor elke tiener (die in de jaren negentig was opgegroeid) en met verschillende prijzen werd beloond. Was het herkenbaar? Soms, de rest werd beïnvloed door de omgeving (Californië).

Wat de film vooral een klein beetje boven het maaiveld uit laat steken, is Saoirse Ronan. Goed in alles wat ze doet, en krijgt het nu dus ook weer voor elkaar om de kijker het haar te gunnen, d’r een tik te willen geven, maar vooral te zien hoe vast ze zit in pubertijd, zichzelf en haar omgeving.

Zo kabbelt het allemaal door, gelukkig ook eens zonder toevoegingen die sommige films noodzakelijk vinden om drama te creëren. Ronan mag spelen wat ze kan, en ook zonder herkenning is het een fijn filmpje.

Lady Bird, Entertainment 360 2017