Hero

I never thought I’d have a story worth telling, at least not one about me.

Another amazing YA. Without a love triangle, a special snowflake or vampires. Hilarious, lovely and nearly perfect (in its genre/kind/and so on. No such thing as The One Perfect Book in my world).

Thom Creed is the son of Hal Creed, used-to-be superhero but now, after a horrible disaster, a social pariah. Thom is kind of ordinary, until several things happen at the same time. He owns up to himself that he has superpowers, a thing his father hates, so he has to keep them a secret. The Superhero League wants him to try out for their club. During a basketball match an opponent outs him as gay, which makes society turn against him. He needs to save the world and his invisible mother (literally) pops up after years of being absent. It’s a lot to handle.

But Moore manages it very well. After you close the book after 500+ pages, there are only two or three plot lines that you have to roll up by yourself, everything else is neatly tied up. Before that there’s love, loss, redemption, teenager problems and playful parodying of everything superhero.

I want a sequel, I want a film, I want people to read it and enjoy it as I did.

Hero, Perry Moore, Hyperion 2007

Will Grayson, Will Grayson

Toen ik klein was zei mijn vader altijd tegen me: ‘Will, je kunt in je neus pulken, je kunt in je neus pulken waar je vriend bij is, maar je kunt niet in je vriend zijn neus pulken.’

Wat was dit leuk zeg. De term YA is flink ingeburgerd, maar lijkt vaak in het verlengde te liggen van fantasy. Terwijl er toch genoeg Young Adult literatuur (en lectuur, maar waar ligt die grens?) is zonder vampiers, zombies en elven er bij te betrekken. Zoals Will Grayson, Will Grayson. En die doet het nog gelijk goed ook, een boek voor tieners zijn.

De ene Will Grayson lijdt onder zijn luidruchtige, homoseksuele vriend Tiny, zijn onvermogen om compleet onzichtbaar te zijn en zijn wel/niet verliefdheid op Jane. De andere Will Grayson is depressief, heeft een zielige moeder en leeft eigenlijk alleen voor zijn chat gesprekken met Isaac.
Ze ontmoeten elkaar. Dingen blijken heel anders dan verwacht. Ze leren en er volgt een feel good einde waar Hollywood een puntje aan kan zuigen, alleen omdat het compleet ongeloofwaardig geloofwaardig is. En er ruimte is voor een sequel.

Will Grayson, Will Grayson tilt niet een klein puntje van de sluier over tienerleven op, het trekt de sluier er compleet af. Het is zielig en frustrerend en absurd en verslavend. YA proberen? Ga op zoek naar de Graysons.

Will Grayson, Will Grayson, John Green & David Levithan, Lemniscaat 2010